Ali Khodaei's Persian Weblog

Kiss the Rain

2008-07-09T11:25:00.000-07:00

Hello
Do you miss me?
I hear you say you do
But not the way I'm missin' you
What's new?
How's the weather?
Is it stormy where you are?
Cause you sound so close but it feels like you're so far
Oh would it mean anything
If you knew
What I'm left imagining
In my mind
In my mind
Would you go
Would you go
Kiss the rain
And you'd fall over me
Think of me
Think of me
Think of me
Only me
Kiss the rain
Whenever you need me
Kiss the rain
Whenever I'm gone too long
If your lips
Feel hungry and tempted
Kiss the rain
and wait for the dawn
Keep in mind
We're under the same skies
And the nights
As empty for me, as for you
If you feel
You can't wait till morning
Kiss the rain
Kiss the rain
Kiss the rain
Kiss the rain
Kiss the rain

دیوانه

2008-03-12T15:44:00.001-07:00

روزی خواهم سرود شعرِ تو را
و خواهم خواند اسمِ تو را
وبه دنیا نشان خواهم داد چَشمان تو را
آن روز دنیا عاشق خواهد شد
و من آسوده که این همه سال دیوانه نبوده ام ....

خوشبختی

2007-08-29T16:43:00.000-07:00

انقدر دنبال راز و رمز خوشبختی گشتم تا ... تا خوشبختی خودمو از دست دادم.....آره من خوشبخت بودم

انقدر دنبال معنی زندگی گشتم تا ... تا معنی زندگیمو از دست دادم.....آره زندگی من معنی داشت

انقدر دنبال خودم گشتم تا ... تا خودمو گم کردم.....آره من (همچنان) گم شده ام

Zolf bar baad - Mohsen Namjoo

2007-03-25T01:58:00.001-07:00

Deconstructing Harry (1997) - Memorable quotes

2007-03-22T22:02:00.000-07:00

Doris: You have no values. With you its all nihilism, cynicism, sarcasm, and orgasm
Harry Block: Hey, in France I could run for office with that slogan, and win
....
[Talking about life]
The Devil: It's like Vegas. You're up, you're down, but in the end the house always wins. Doesn't mean you didn't have fun
.....
Hell's Elevator Voice: Floor 5: subway muggers, aggressive panhandlers, and book critics. Floor 6: right-wing extremists, serial killers, lawyers who appear on television. Floor 7: the media. Sorry, that floor is all filled up. Floor 8: escaped war criminals, T.V. evangelists, and the N.R.A

2007-03-21T15:41:00.000-07:00

Norooz Banners in Streets of Irvine, California

بمب گوگلی

2007-03-10T15:57:00.000-08:00

300 the movie

2007-02-24T17:04:00.000-08:00

What we are!

CONFRONTATION WITH THE SHADOW

2007-02-10T02:17:00.000-08:00

Our true nature is always hidden. In order to protect our inner self we each present an image or personality in public which meets the expectations of others. This 'mask' also determines how we see ourselves. However, there are parts to our personality which we do not recognize, parts which are unconscious. These could be raw desires and emotions or thoughts and experiences which we are too ashamed to admit to. These will likely be dark aspects of our character which have been rejected or repressed due to our upbringing, or a disapproving society. Jung described this side of the personality as the shadow.

The shadow is an archetype, meaning that it exists in all of us. The shadow contains everything denied and despised, everything considered sinful and everything we find awkward or unnerving. Although the shadow is thought of as the dark side of the individual it should be noted that it could also contain undeveloped positive parts. Jung believed the shadow to be inferior and primitive in nature. Therefore since it is instinctive it is likely to have a disturbing influence on the personality of the individual unless it is confronted.

However, the shadow is difficult to perceive consciously. Since an individual will deny or ignore his or her shadow side, it is likely that it will be projected onto others. Instead of acknowledging their shadow the individual will unconsciously see it in people they encounter or even concepts, objects, ethics or groups. For example, the individual may find that they despise a specific person (or certain characteristics of that person) for no apparent reason. Where this hatred is emotionally obsessive, an irritation or an overreaction - where the emotions take control whenever this person is in close proximity - then it is likely the individual has stumbled upon parts of his or her own shadow. These characteristics that we find hideous in other people could in fact be our own repressed attributes. The shadow is most likely to infiltrate when the individual is tired, irritated or harassed.

The shadow is also encountered in dreams. It can be held accountable for the unpleasant thoughts or actions that seemingly violate the morality of the dreamer. The shadow may present itself as an unknown individual usually of the same sex as the dreamer. Equally, an unlikeable person who is known to the dreamer could also represent the shadow.

An Introduction to the Jung Shadow archetype by Kevin Wilson

2006-11-20T19:28:00.000-08:00

يه آدمه شاد و مثبت با يه عينک خوش بيني و يک قلبه زنده رو فرض کنيد. حالا فزض کنيد يکي بياد به اين آدمه لگد بزنه پرتش کنه زمين ، بعدش بياد عينکه شو با يه عينکه سياه کثيف که همه چي رو بد ميبينه عوض کنه ، جاي قلب هم يه سنگ گنده بذاره. حالا اين آدمه بيچاره گرد و خاكي خسته و شوک زده ، مونده تنها رو زمين که چي كار کنه. نه در دنياي بيرونش چيزه قشنگي ميبينه براي بلند شدن نه در دنياي درونش صدايي براي گوش دادن. آخه نارفيق! عينک و قلبِ نوش جانت ، ایشالا زندگی تو قشنگ تر کنه اما ديگه اينها چيه گذاشتي بجاشون؟

رنگين کمان

2006-11-10T17:21:00.000-08:00

اگر هر رنجي را رنگي بود زيبا ترين رنگين کمان مي شدم !

Quote

2006-10-22T22:13:00.000-07:00

Not to be absolutely certain is, I think, one of the essential things in rationality
Bertrand Russell

2006-10-17T23:13:00.000-07:00

Imagine

2006-10-05T14:38:00.000-07:00

Give someone a hug today

The Narcissism of Small Differences

2006-10-01T15:15:00.000-07:00

Freud coined the phrase "narcissism of small differences" in a paper titled "The Taboo of Virginity" that he published in 1917. Referring to earlier work by British anthropologist Ernest Crawley, he said that we reserve our most virulent emotions - aggression, hatred, envy - towards those who resemble us the most. We feel threatened not by the Other with whom we have little in common - but by the "nearly-we", who mirror and reflect us.
...
Intimacy brings people closer together - it makes them more similar. There are only minor differences between intimate partners. The narcissist perceives this as a threat to his sense of uniqueness. He reacts by devaluing the source of his fears: the mate, spouse, lover, or partner. He re-establishes the boundaries and the distinctions that were removed by intimacy. Thus restored, he is emotionally ready to embark on another round of idealization:the approach-avoidance repetition complex.

read the entire article
Also:
The Narcissism of Small Differences
نارسيسيزم تفاوتهای کوچک

2006-08-27T21:23:00.000-07:00

پسری 25 ساله گم شده است! این شخص قبل از گم شدن دارای قلبی بزرگ ، عقلی سالم و فکری مثبت بوده است.او بعد از گم شدن احتمالا دچار قلبی مریض ، عقلی معیوب و فکری منفی میباشد. برای تشخیص گمشده کافیست به روح او توجه کرده تا جای زخمهایی را ببینید که مثل خوره روح او را آهسته در انزوا می خورند و می تراشند. ازیابنده تقاضا میشود حتی المقدور شخصی مهربان و غیر خودخواه باشد ، بعد از یافتن گمشده، با او صحبت کرده و او را مجاب به پیدا شدن کند. یابنده میتواند از خشونت ، محبت ،شماتت ، نصیحت و ... برای راضی کردن گمشده به پیدا شدن استفاده کند. با توجه به ساده و احساساتی بودن فرد مزبور، روش محبت برای راضی کردن او توصیه میشود. درصورت موفق شدن ، لطفا شخص مذکور را به هیچ عنوان به ما باز نگردانید بلکه بعنوان مژدگانی نزد خود نگه دارید تا باعث خوشحالی خدا و بندگان خدا شوید!

Quote

2006-08-26T21:00:00.000-07:00

Most conversations are simply monologues delivered in the presence of witnesses

Margaret Millar

2006-08-25T23:59:00.000-07:00

Reza Shahbazi : A Song In Sad Key
link from no-words

2006-05-05T21:33:00.000-07:00

....
ايرانى ها كم و بيش با قواعد لذت بردن از مواهب دنيا آشنايند. آنها هم مثل مردم دنيا مى توانند از مواهب طبيعى و غيرطبيعى دنياى پيرامونشان بهره بگيرند. كوه مى روند، فيلم مى بينند، برنامه كودك تماشا مى كنند، رمان آبگوشتى مى خوانند و آهنگ محبوبشان هم معمولاً يكى از كارهاى ويگن و امثالهم است. اما نوبت به اظهارنظر كه مى رسد به كمتر از داستايوفسكى و شوپن و ليوتار و همشهرى كين و گفت وگوى خبرى شبكه ۲ رضايت نمى دهند. چه معنى دارد كه آدم وقتش را صرف آن لاطائلات كند و عمر گرانبها تر از جان را هدر بدهد و ارتقاى سطح معرفت بشرى را به كسب لذتى ضعيف و زودگذر بفروشد؟

اين نگاه و رويكرد اگر ناظر به زندگى خود شخص بود، البته ايرادى نداشت. بالاخره لابد هر كسى مجاز است از منظر خود به جهان بنگرد و با مركب خويش راه آينده را بپويد. مسئله اما وقتى جدى مى شود كه بقيه آدم ها در چشم اين افراد يك مشت علاف بنجل پسند بى خبر از اتفاقات متعالى عالم اند. ول معطل هايى كه اگر نبودند هم اتفاق چندانى براى آينده بشرى نمى افتاد كه شايد اوضاع و روزگارش بهتر هم مى شد
....

روزنامه شرق

2006-01-22T18:40:00.000-08:00

يك تاجر آمريكايي نزديك يك روستاي مكزيكي ايستاده بود كه يك قايق كوچك ماهيگيري از كنارش رد شد كه توش چند تا ماهي بود .
از مكزيكي پرسيد : چقدر طول كشيد كه اين چند تا رو گرفتي ؟
مكزيكي : مدت خيلي كمي .
آمريكايي : پس چرا بيشتر صبر نكردي تا بيشتر ماهي گيرت بياد ؟
مكزيكي : چون همين تعداد براي سير كردن خانواده ام كافيه .
آمريكايي: اما بقيه وقتت رو چيكار مي كني ؟
مكزيكي : تا دير وقت مي خوابم ، يه كم ماهي گيري مي كنم . با بچه ها بازي مي كنم . بعد ميرم توي دهكده مي چرخم ، يه ليوان شراب مي خورم و با دوستان شروع مي كنيم به گيتار زدن . خلاصه مشغولم به اين نوع زندگي ! آمريكايي : من تو هاروارد درس خوندم و مي تونم كمكت كنم . تو بايد بيشتر ماهي گيري كني . اون وقت مي توني با پولش يه قايق بزرگتر بخري و با درآمد اون چند تا قايق ديگر هم بعدا اضافه ميكني . اون وقت يه عالمه قايق براي ماهيگيري داري !
مكزيكي : خوب ، بعدش چي ؟
آمريكايي : به جاي اين كه ماهي ها رو با واسطه بفروشي اونا رو مستقيما به مشتري ها مي دي و براي خودت كار و بار درست مي كني ... بعدش كار خونه راه مي اندازي و به توليداتش نظارت مي كني ... اين دهكده كوچك رو هم ترك مي كني و مي روي مكزيكوسيتي ! بعدش لوس آنجلس ! و از اونجا هم نيو يورك ... اونجاست كه دست به كارهاي مهم تري هم مي زني ...

مكزيكي : اما آقا ! اين كار چقدر طول مي كشه ؟
آمريكايي : پانزده تا بيست سال !
مكزيكي : اما بعدش چي اقا ؟
آمريكايي : بهترين قسمت همينه ، موقع مناسب كه گير اومد ميري و سهام شركتت رو به قيمت خيلي بالا مي فروشي ! اين كار ميليون ها دلار برات عايدي داره .
مكزيكي : ميليون ها دلار ! خب ، بعدش چي ؟
آمريكايي : اون وقت بازنشسته مي شي ! مي ري يه دهكده ساحلي كوچيك ! جايي كه مي توني تا دير وقت تا دير وقت بخوابي ! يه كم ماهيگيري كني . با بچه هات بازي كني ! بري دهكده و يه ليوان شراب بنوشي ! و تا دير وقت با دوستات گيتار بزني و خوش بگذروني...

2005-11-21T16:13:00.000-08:00

دلم خونه مو میخواد , اتاقمو ، مامانمو , بابامو , برادرمو. میخوام بچه بشم , میخوام لوس بشم , میخوام گریه کنم , میخوام بغضموپیش اونا بترکونم.

2005-11-16T17:45:00.000-08:00

Tears stream down on your face
When you lose something you cannot replace
Tears stream down your face
And I ...

Tears stream down on your face
When you lose something you cannot replace
Tears stream down your face
And I ...

Lights will guide you home
And ignite your bones
And I will try to fix you

2005-11-09T21:25:00.000-08:00

داره بارون میاد.....آسمون هم داره گریه میکنه

2005-08-20T15:13:00.000-07:00

Americans hold a negative definition of what it means to be free and, thus, secure. For us, freedom has long been associated with autonomy.If one is autonomous, he or she is not dependent on others or vulnerable to circumstances outside of his or her control. To be autonomous, one needs to be propertied. The more wealth one amasses, the more independent one is in the world. One is free by becoming self-reliant and an island unto oneself. With wealth comes exclusivity — and with exclusivity comes security
...
The new European Dream, however, is based on a different set of assumptions about what constitutes freedom and security.For Europeans, freedom is not found in autonomy, but in embeddedness. To be free is to have access to a myriad of interdependent relationships with others
...

Read the complete article here

2005-08-19T01:04:00.000-07:00

تاريخ ايران را مى‏توان چنين خلاصه كرد: صحرانشينان به شهر مى‏تازند، شهر را خرد و خراب مى‏كنند و پس از يك نسل به فرهنگ شهر تن مى‏سپارند. نسل دوم مهاجمان كه خصلتهاى صحرانشينى را از دست داده است به آبادكردن شهرها مى‏پردازد اما مقهور مهاجمان صحرانشين ديگرى مى‏شود.

سدّى بازدارنده مانند ديوار چين در اين ناحيه وجود ندارد و ظاهراً وظيفه شهرنشينان است كه مهاجمان را اهلى كنند. بخشى بزرگ از نيروى اهل نظر در ايران صرف اين گونه ارتقاى فرهنگى شده است. در اين ناحيه، جز حمله اسكندر، تمام حمله‏هاى دو هزار سال گذشته هجوم تمدنهاى پست‏تر به تمدنهاى پيشرفته‏تر بوده است و جز صفويه، كمتر دودمانى هنگام به دست گرفتن قدرت، فرهنگى براى عرضه‏كردن داشت.

تربيت اهل قبايل
اهل قبايل، در روند رسيدن به مرتبة‌ حاكم، معمولاً بيش از آنكه مردم را تربيت كرده باشند خودشان تربيت شده‏اند. چه از نظر خلق و خو و چه از جنبة توان ارائة فرهنگ، تفاوت ميان آغامحمدخان قاجار و احمدشاه بسيار است. در نيمة دوم قرن نوزدهم، جرج كرزن [كه بعدها حكمران هند شد] در ديدارى از كاخ ناصرالدين شاه اشيايى ديد كه شاه در جعبه‏آينه گذاشته بود. كرزن مى‏نويسد گلدانها و ساعتهاى گرانبهاى هدية شاهان اروپا را درهم و برهم كنار مجسمه‏هاى گچىِ بنجل و مسواكهايى ريخته‏اند كه شاه قاجار از مغازه‏هاى خرّازى فرنگ خريده است.

در سال ۱۳۵۸، پس از استعفاى دولت موقت در زير فشار مهاجمان عصر جديد، فردى به نام رضا اصفهانى را كه ظاهراً مدّاح بود به وزارت كشاورزى گماشتند. اين مقامِ خاكى در ساختمان وزارت كشاورزى كف اتاق روى زمين مى‏نشست و دستور داده بود مراجعان دفتر وزير هم كفشهايشان را در بياورند و در كنار او روى موكت بنشينند تا روحية‌ مردمى حفظ شود.

امروز پس از ربع قرن مى‏شنويم برخى مقامها وجوهى هنگفت از بودجة‌ عمومى را صرف دكوراسيون اتاق كارشان كرده‏اند. نكته اين نيست كه روش نشستن روى موكت در اتاق وزير تبديل به دكوراسيون مجلل شده؛ اين است كه با وجوهى چنين گزاف چه نوع تزئيناتى خريده‏اند. لوكس‏ترين ميز و صندلى‏هاى دفتر كار و پرخرج‏ترين چوب‏كارى‏هايى كه در فروشگاههاى پايتخت عرضه مى‏شود با ارقامى عظيم كه در ضدتبليغات سياسى ذكر مى‏كنند بسيار فاصله دارد.

تربيت برای چيرگی بر احساس حقارت
همه‌ نورسيدگان ابتدا حيرت مى‏كنند و سپس مجذوب مى‏شوند. نوشته‏اند كه مهاجمان عرب قالى بهارستان در تيسفون را تكه‏تكه كردند و به‏عنوان غنيمت با خود بردند. امروز فرزندان همان عربها سفارش فرشهايى
بسيار بزرگ و نفيس به فرش‏بافان ايران مى‏دهند.

وقتى فوزيه، خواهر پادشاه مصر، به‏عنوان همسر وليعهد ايران وارد دربار رضاشاه شد، به طرز رفتار مادر شوهرش و ترتيبات ناشيانة ميز شام او پوزخند زد و تخم كينه كاشت. ده سال بعد، ثريا اسفنديارى، همسر بعدى شاه، دست به كار تصحيح معمارى و دكوراسيون كاخ او در سعدآباد شد كه [بيش از ربع قرن پس از به قدرت‏رسيدن خانوادة پهلوى] به نظرش دهاتى‏وار مى‏رسيد. دست كم دو نسل فرصت خواهد تا آدمها در چشم فرهنگهاي بالاتر از خودشان حقير نباشند.

هنگام بحث در عدم كفايت سياسى ابوالحسن بنى‏صدر، يكى از نمايندگان مجلس شوراى اسلامى، به نام ديالمه، فاش كرد كه رئيس جمهور در اتاق كارش شيرقهوه مى‏نوشد. امروز در مراسم تحليف رئيس جمهور با شيرقهوه هم از حاضران پذيرايى مى‏شود و خوشبختانه ديگر كسى اين را پرونده نمى‏كند.

مدنيت و مدينه های دور از هم
در اين شهرهاى بسيار دور از هم و پراكنده در ميان صحراهايى تفتيده و برهوت، مدنيّت مدام در خطر است.

شهرنشينانى كه نهضت مشروطيت را آغاز كردند وقتى كار سخت شد از ايلياتى‏ها و تفنگچى‏هاى شهرهاى ديگر كمك خواستند. شاه را كه بيرون كردند، نوبت به اخراج خود تفنگچى‏ها از تهران رسيد. پذيرايى از خيل مردانى مسلح كه خيال داشتند لنگر بيندازند يعنى اعيان تهران خانه و اموالشان را تسليم تازه‏واردها كنند. برخورد ژاندارمها با تفنگچى‏هاى ستارخان و باقرخان در پارك اتابك اوج آن داستان غم‏انگيز بود.

نظام اجتماعى شهرى مانند تهران، هم به نظر روشنفكران مشروطه‏خواه و هم به نظر تفنگچى‏ها ناعادلانه مى‏رسيد. اما روشنفكر شهرى آيا بايد طرف اعيان و فئودال‏بورژواها و ژاندارمهاى تحت فرمان افسران سوئدى را بگيرد يا از تفنگچى‏ها دفاع كند؟ اگر طرف نظام مستقر را مى‏گرفت بازنده بود زيرا افكارش را دوست نداشتند؛ اگر كنار تفنگچى‏ها مى‏ايستاد باز هم بازنده بود زيرا براى نوشته‏اش ارزشى قائل نبودند.

انتخاب بين ظلم و جهل البته دردناك است. جهّال وقتى ميدان بيابند و رشد كنند تازه جاى ظالمان را مى‏گيرند. طبقة‌ حاكم چين براى دور نگه‏داشتن جهّال صحراگرد، يك طرف مملكت را ديوار كشيد و ماندارن‏هاى آن سرزمين از هشتصد سال پيش كوشيدند به زراندوزان ظالم ميدان ندهند، حتى به بهاى متوقف‏كردن رشد جامعه. در ايران طبقه‏اى مشابه كه بتواند نقش مربّى جامعه را بازى كند مجال رشد نيافت زيرا صحرانشينان فرصت نمى‏دادند.

کارکرد رقيبان شهر در مهار شهرنشينان
ابتداى دهة ۱۳۳۰، نبردى ميان مليّون، مذهبيّون، دربار و چپ جريان داشت. وجه اشتراك همة اين رقيبان در شهرنشينى بود. يك دهه بعد، نبرد ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ با ورود دسته‏هاى كفن‏پوش كشتارگاه ورامين به خيابانهاى تهران آغاز شد. پانزده سال بعد، حومه هم كفايت نمى‏كرد. در گرماگرم زدوخوردهاى سال ۱۳۵۸ در دانشگاهها و تظاهرات خشن در برابر روزنامه‏هاى تهران، از آمل و بابل و گرمسار و جاهاى ديگر با مينى‏بوس نوجوان وارد كارزار مى‏كردند.

انفجار جمعيت ايران از ۱۹ ميليون پيش از اصلاحات ارضى، به ۲۹ ميليون در سال ۱۳۵۷ و بالاى شصت ميليون كنونى، برخورد شديد خرده‏فرهنگ‏ها را به دنبال داشته است. امروز براى مهارزدن به خرده‏فرهنگ بخشى از جمعيت تهران، از شهرهاى حاشية‌ خليج فارس كماندو استخدام مى‏كنند. لهجة‌ متمايل به عربىِ اين افراد سبب می‌شود كسانى گمان كنند از كشورى ديگر آمده‏اند. طبيعى است كه اين مهاجران، يا كوچ‏داده‏شدگان، هم پس از مدتى اقامت در شهر بزرگ آمادگى اوليه براى سركوبى اهل كافه‏تريا و موزيك پاپ و تفريحات معصيت‏بار را از دست بدهند و به آنچه در اطرافشان مى‏بينند عادت كنند. بنابراين براى كنترل شهرها بايد هرچه بيشتر از صحرا نيرو وارد كرد.

در اين ميان، از درس‏خوانده‏هاى لايه‏هاى ميانى شهرها چه كارى ساخته است و چه بايد بكنند؟ توجه داشته باشيم كه نه از زادگاه و موطن يا حتى طبقة خاستگاه فرد، بلكه از سليقة فرهنگى صحبت مى‏كنيم. بحث اين نيست كه فرد كجا به دنيا آمده و چگونه بزرگ شده؛ نكته اين است كه اكنون در تقابل خرده‏فرهنگ‏ها از چه ديدگاهى به جامعه و جهان مى‏نگرد و به چه ارزشهايى گرايش دارد.

سراب برتری روشنفکران در غياب شبکه شهرها
در سالهاى اخير، تصويرى بر پاية‌ اين فرض شكل گرفته است كه گويا دانشجو، اهل دانشگاه، روشنفكر، متجدد، چپ، امروزى، بورژوا، كتابخوان، پست‏مدرن، فرنگى‏مآب، زبان‏خارجه‏دان، نوانديش‏دينى و اصلاح‏طلب را مى‏توان يك‏كاسه كرد و اينان، در مجموع، از نظر شمار آرا و قدرت اجتماعى دست‏بالا را دارند. بر پاية اين تصور، پديدة مفروض قادر است قدرت سياسى و ادارى را هم خيلى راحت با كمك آراى عمومى به دست بياورد، زيرا مردم طالب حقيقت‏اند و حقيقت نزد اين افراد است. وقتى آراى مجموعة مورد بحث در انتخاباتى عمومى به حد رقت‏انگيزى نحيف باقى مى‏ماند و شاگرداول‏ها نمرة قبولى نمى‏آورند، بر پاية همين تصور، فرياد اعتراض بر مى‏خيزد كه كسانى قاعدة بازى را زير پا گذاشته‏اند.

تناقض تکيه بر آرای عمومی
وقتى از اهل قلم بپرسيم آيا حاضرند وظيفة‌ مميّزىِ كتاب و سانسور مطبوعات را خود بر عهده گيرند، خواهند گفت چنين كارى اساساً ضرورت ندارد. دولتى فرضى و منبعث از روشنفكران ناچار خواهد بود بر پاية آراى عمومى عمل كند. اين واقعيت را بپذيريم كه شمار بزرگى از مردم اعتقاد دارند سانسور لازم است جز در مورد بيان حقيقت؛ و حقيقت مورد نظر قاطبة مردم ايران همواره اين بوده و هست و خواهد بود كه تا وقتى اينها (هركس كه هستند) سر كار باشند اوضاع درست‏شدنى نيست. ترقيخواهانى كه عمرى فلسفه بافته‏اند و د َم از دموكراسى زده‏اند بايد به همه اجازة رقابت آزادانه بدهند و منطقاً نمى‏توانند متوسل به رد صلاحيت و اين قبيل بازيها شوند. دولت دموكراتيك بايد هم بر پاية آراى عمومى تشكيل شود و هم بتواند در برابر آراى مخالف تاب بياورد. چنين شيوه‏اى و انتشار آزادانة‌ چنان نظرى به معنى سقوط دولت در نخستين انتخابات است. بعد، افرادى كه قدرت را به دست بگيرند اعلام خواهند كرد كه «دمكراتيك و ملّى/ هر دو فريب خلق است.»

هنر کتاب خواندن و فن بازجو بودن
حسين فردوست، دست راست محمدرضا شاه، روايت مى‏كند كه سرلشكر حسن پاكروان، رئيس ساواك در هنگام تيراندازى به شاه در كاخ مرمر در سال ۱۳۴۴، آدمى بود ملايم و درستكار كه كتاب به زبان فرانسه مى‏خواند و پول ساندويچ ناهارش را شخصاً از جيب به پيشخدمت اداره مى‏پرداخت. شاه وقتى حتى در خانه‏اش احساس خطر كرد، او را دنبال كتاب‏خواندن فرستاد و فردى به جايش گذاشت كه بتواند از متهمان سياسى اقرار بگيرد. بازجو ممكن است نويسنده شود و خطابه‏هاى تهديدآميز خطاب به محبوسان انفرادى را به‏عنوان مقاله در روزنامه منتشر كند، اما نويسنده كه همواره اهل نظر را مخاطب قرار داده است نمى‏تواند بازجو شود.

آنچه از روشنفكران بر مى‏آيد اين است كه بكوشند سطح آب را در همه جا و براى همه بالا ببرند وگرنه تلاش براى دريانوردى در بركة‌ كم‏عمق ثمرى ندارد. چه با آراى بسيار و چه قليل، به قدرت رسيدن روشنفكران حتى دولت مستعجل هم نيست؛ رؤيايى است تحقق‏ناپذير.

دولت فلاسفه يا دولت عامه
دولت مى‏تواند فقط كمى جلوتر و كمى بالاتر از عامه مردم باشد. اگر بسيار بالاتر و بسيار جلوتر حركت كند ارتباطش با مردم خواهد گسست، و دولتى عين خود مردم [با توجه به خلقيات رايج در جامعه ايران] فقط وضع اسفبار موجود را حفظ خواهد كرد. كسانى انتظار دارند روشنفكران بتوانند دولت فلاسفه بنياد نهند. رودربايستى را كنار بگذاريم: عقايد اقشار درس‏خوانده و برخوردار ايران كلاً تفاوت چندانى با عقايد عوام نابرخوردار ندارد و همه به يك اندازه گرفتار خرافات سياسى‏اند. تاريخ ايران در يك قرن گذشته شاهدى است بر اين نكته. چه در چسبيدن رضاشاه به دولتهاى محور و آلمان نازى، چه در ماجراى ملى‏كردن صنعت نفت، چه در ماجراى گروگانگيرى، چه در جنگ با عراق و چه در داستان انرژى هسته‏اى، تفاوت مهمى ميان عقايد پروفسور دانشگاه و لبوفروشِ بى‏ادعا ديده نمى‏شود.

تهاجم فرهنگى روندى متقابل، و جزر و مدّى است مداوم. شهرهاى بزرگ به شهرهاى كوچك و به روستاها يورش مى‏برند، در زمينهاى كشاورزى ويلاهايى به سبكِ غربى مى‏سازند و در دهات دانشگاه مى‏زنند، در همان حال كه از حق هر نفر يك رأى و آزادى فروش مطبوعات شهرهاى بزرگ در محيطهاى كوچك دفاع مى‏كنند.

قدری دندان روی جگر بگذاريم
كسانى كه پيشتر قدرى اهلى شده‏اند ناچارند دندان روى جگر بگذارند تا تازه‏واردها در محيط جديد مستقر شوند. مهاجمان وقتى شهر را فتح مى‏كنند به ايجاد چيزى كمتر از مدينة فاضله‏اى سراسر عدالت و فضيلت رضايت نمى‏دهند، اما آنچه درست مى‏كنند بيش از مدينه‏اى نازله نيست. با اين همه، به بركت مواهب شهرهاى بزرگ و مرفه و گناه‏آلود، رفته‏رفته ارتقاى فرهنگى مى‏يابند، به زيباشناسى والاترى مى‏رسند.

شمار آرايى كه اهل دانشگاه و درس‏خوانده‏هاى شهرى نصيب خود مى‏كنند حتى اگر بالا باشد كافى نيست. درهرحال، بايد براى برقرارى شيوة ثبت‏نام رأى‏دهندگان تلاش كرد تا بتوان انتخابات را جدى گرفت. اما تحقق دولت موردپسند تجددخواهان بستگى به حدى از تثبيت جمعيت دارد تا [شايد در آيندة دور] پيدايش طبقه‏اى به‏عنوان مربّىِ مقتدر و پيشرو مانع هجوم پياپى نئاندرتال‏ها به شهرها شود. منظور از مربّى البته كسانى نيستند كه مسواك را در جعبه‏آينه مى‏گذارند، تازه نشستن روى صندلى ياد مى‏گيرند و با آزمايش و خطا درمى‏يابند كه گلدان آهنى و نخل پلاستيك تا چه حد مزخرف است. "گويند سنگ لعل شود در مقام صبر/ آرى شود وليك به خون جگر شود." خون دل خوردن براى اهلى‏سازى در اين دشتهاى بى‏آب‏وعلف انگار تقديرى تاريخى است.

* فشرده ای از مقاله محمد قائد در روزنامه اينترنتی روز - عنوانها و تلخیص از سيبستان

2005-06-17T11:11:00.000-07:00

خویش را باور کن
هیچ کس جز تو نخواهد آمد
هیچ کس بر در این خانه نخواهد کوبید
شعله روشن این خانه تو باید باشی
هیچ کس جز تو نخواهد تابید
سرو آزاده این باغ تو باید باشی

هیچ کس چون نخواهد رویید
ابر این پهنه توباید باشی
هیچ کس جز تو نخواهد بارید
رعد این صحنه تو باید باشی
هیچ کس جز تو نخواهد غرید
چشمه جاری این دشت تو باید باشی
هیچ کس جز تو نخواهد جوشید

باز کن پنجره را
صبح آمده است
در این خانه رخوت بگشایید

باز هم منتظری؟

هیچ کس بر در این خانه نخواهد کوبید
ونمی گوید برخیز
صبح آمده است
بهار آمده است

خانه ساکت تر از آن است که می پنداری
سایه سنگین تر از آن است که می پنداری
داغ دیرین تر از آن است که می پنداری
باغ غمگین تر از آن است که می پنداری

نازنین

سرنگون کردن هم
حرکت آسانی نیست
لیک آسان تر از آن است که می پنداری

ریشه های می گویند
ما تواناتر ازآنیم که می پنداریم
هیچ کس جز تو نخواهد آمد
هیچ بذری بی تو
روی این خاک نخواهد پاشید
از دل خاک نخواهد رویید
خوشه ای نیز نخواهد برخاست
خرمنی کوت نخواهد گردید

هر کجا چرخی بی چرخش تو
هرکجا چرخشی بی گردش تو
هرکجا چرخشی بی جنبش تو
بی چالش تو
بی خواهش تو
بی توانایی اندیشه وعزم تو
نخواهد چرخید

اسب اندیشه خود را زین کن
تک سوار سحر جاده تو باید باشی
وخدا می داند که خدا می خوادهد

نازنین
داس بی دسته ما
سالهاست.....
کودکان فردا
خرمن کشته امروز تو را می جویند
خواب وخاموشی امروز تو را
در حضور تاریخ
در نگاه فردا
هیچ کس بر تو نخواهد بخشید

باز هم منتظری

هیچ کس بر در این خانه نخواهد کوبید
ونمی گوید برخیز
که صبح آمده است
که بهار آمده است

تو بهاری
آری
خویش را باور کن

مهندس مجبتی کاشانی

2005-06-15T16:32:00.000-07:00

من خيلي وقته که تصميم رو گرفتم که راي بدم اونم به دکتر معين. کلي هم دليل و استدلال دارم ولي چون فردا امتحان دارم الان وقت ندارم که بنويسم. اگه شد حرفامو فردا مينويسم اگه هم نشد که دلايل بقيه بچه هاي وبلاگ نويس به اندازه کافي در دسترس همه است. اين هم يه مثال کوچيک از نوشته هاي خوبشون که من کاملا باهاش موافقم : (از تفتستان)

گیرم که به رای ندادن من و تو نظام از مشروعیت افتاد. بعد چه؟ اصلا سلب مشروعیت از یک نظام یعنی چه؟ در نگاه من و تو که دیری است مشروعیتی نیست. به نگاه جهان مگر دل خوش کرده باشیم که به بیراهه ایم، سخت..! به صدای یک بمب دستی مگر همه یاد خانواده و دوست نیفتادیم؟ نکند که حبیب و فرامرز و سپیده و رضا در آن حوالی بوده اند... تهران را که بغداد نمی خواهیم، نه؟ پس به رای ندادن، مشروعیت نداشته را از بین ببریم که چه؟ که در تجربه دوباره حکمرانی پدرخوانده به نافرمانی مدنی همگان دل خوش بداریم؟ من و تو که خوب یادمان هست کوی دانشگاه را... ایستادگان در پیاده رو جنوبی خیابان انقلاب را یادمان رفت؟ ناظران و منتظران را... به همین زودی؟ حقوق طلب داشته را از نظام - به فرض- از مشروعیت افتاده چگونه باز پس می گیریم؟ نافرمانی مدنی را کدام اکبر گنجی ها رقم می زنند؟ همان ها که دیروز تحصن مجلسیان ششم را تنها گذاشتند؟ یا فوج هزار هزار تحریمیان که امروز به حمایت از اعتصاب غذای زرافشان اوین را احاطه کرده اند؟ بیا دست کم من و تو به خودمان دروغ نگوییم... رای نداده مان هیچ کجا به حساب نمی رود. چمران را به ریاست شورای شهر و حدادعادل را به ریاست مجلس رساندیم، بس نبود؟ قالیباف را رییس جمهوری می خواهیم؟ وای بر من و تو اگر تفاخر به شناسنامه های مهر نخورده را از خانه نشینان زیاد سخن گو یاد بگیریم.
من، به معین رای می دهم. نه به آنچه می تواند بکند، به آنچه می خواهد بکند. اگر نتوانست خود را و تو را هم مقصر می دانم. نه فقط او را... به جای "نمی تواند" دوست دارم بگویم کاری بکنیم که "بتواند." نه فقط به یک برگ تا شده رای، - که تازه همان را هم دریغ می کنیم! - که به پیگیری خواسته های نانوشته روی آن برگ... رای به معین، یک گام بیشتر نیست. به انگشت نشان دادن آن چیزی است که می خواهیم. به دست آوردن آن چیز، اما، خود داستان دیگری است. داستانی که نه خاتمی آغازگر ش بود و نه معین به پایان اش خواهد رساند. داستانی که تو و من زندگی اش می کنیم. چه کسی می خواهی بنویسدش؟ جز تو، و جز من..؟

2005-02-08T16:43:00.000-08:00

از وبلاگ خورشيدخانوم:
"...می دونی، يکی يه بار گفت آدمايی که اهل نوستالژی هستن خيلی سختشونه. يه نفر هم نگفت، حالا که فکرشو می کنم می بينم خيليا گفتن. خوب من چيکار کردم؟ ما که از اولش نوستالژی نداشتيم. بعد يهويی اشتباه کرديم و صاحاب يه مشت نوستالژی منحصر به فرد شديم. اصلا خودت حاليت شد چجوری الکی الکی صاحاب اين همه نوستالژی شديم؟ اونقدر زياد که من تا همين چند وقت پيش نزديک بود بترکم تموم شم! خوب، آدم باهوش بعد از اينکه شيش ماه افسردگی می گيره، بعد از اينکه تو خودش می پيچه و زار می زنه که حتی شده برای يک ثانيه اون چيزايی که دلتنگشونه داشته باشه، بعد از اينکه روانی می شه و همه چی رو می ريزه به هم و ... با خودش فکر می کنه که چيکار کنه اين درده عين خوره همه وجودشو نخوره. که ديگه درداشو که سرمايه آدمن به قول يه ديوونه دوست داشتنی هوار نکشه. .... تا حالا چيزی راجع به رويای آمريکايی شنيدی؟ رويای آمريکايی همون درمون گنديه که بهت گفتم. اگه يه روزی فينال فوتبال آمريکايی رو ديدی که نه آبيته داره نه قرمزته، و بين دو نيمه پل مک کارتنی که هيچ نشانی از بيتل های معترض نداره باسن جماعتی که تو استاديوم هستن رو با محافظه کارانه ترين آهنگای دنيا جمبوند، می فهمی رويای آمريکايی چيه...اگه اون زن عراقی رو که تو سخنرانی بوش انگشت مهر خورده اش رو که نشان رای دادن بود بيلاخ کرد تو چشمت و بعد مادر شهيد تکزاسی رو بغل کرد و گريه زاری شوق آزادی و دلداری رو برای ميليون ها بيننده آمريکايی به نمايش گذاشت می فهمی رويای آمريکايی چيه. می فهمی که از چی حرف می زنم؟ از همون شوی بين المللی که می تونه نعشه ات کنه اساسی. برای اينکه حسابی نعشه شی يه کارای ديگه هم بايد بکنی. يکی از کارا جواب ندادن مثلا ايميل توست، اصلا اين ايميل ها سم هستن! يه خورده تو رو ياد نوستالژی و واقعيت ميندازن و بوی گند شوی بزرگ رويای آمريکايی رو بلند می کنن. يه راه ديگه اش بريدنه. بريدن از هر رقم واقعيت. تلفن نزدن به مامان بابا جزو اصول اساسيه. اگه خودشونم هفته ای يه بار زنگ نزنن ديگه عالی می شه...يه راه ديگه اش ولو شدن جلوی تلويزيون و شراب خوردن و نگاه کردن آگهی های رنگ و وارنگه. اينم بايد هميشه يادت باشه که آمريکا ايز د لند آو آپورچونيتيز. کلاهی که نداری رو دو دستی می چسبی و از آپورچونيتی ها استفاده می کنی و غر هم نمی زنی به هيچ وجه. اصلا هم نبايد به اين فکر کنی که تو لند آو آپورچونيتيز يه جورايی جون مردم خودشون رو هم می فروشن و مثلا چهل و پنج ميليون نفر بيمه ندارن. گور بابای اون چهل و پنج ميليون نفر. گور بابای گذشته، نوستالژی، و ملت. آدمای باهوش به اين چيزا فکر نمی کنن. آدمای باهوش می گن دنيا به [...] و سعی می کنن از آپورچونيتی ها به بهترين وجه استفاده کنن. خوب گرفتی منظورم از آدمای باهوش کيا هستن ديگه؟ خودمو می گم. نفهميده بودی تا حالا من چقدر باهوشم؟ تعجب می کنی دارم از خودم تعريف می کنم؟ خوب دارم ياد می گيرم قواعد بازی رو ديگه! ... فوتبال آمريکايی نگاه می کنم و قربون صدقه "Tom Brady" کوارتربک تيم "Patriots" می رم که انصافا خيلی جيگره. تازه فيلم Wedding Date رو هم می رم می بينم و از عشوه خرکی های دختره برای مردی که کارش روسپيگری محترمانه است و.. لذت می برم! حواسم هم هست ديگه از لارنس فون تريه فيلم نبينم. آخه فيلم هايی مثل Dogville هم از اون سم های اساسی هستن. خلاصه که اميدوارم قضيه رو گرفته باشی که چرا به ايميلت جواب نمی دم. ولی خوب ناراحت نشو از دستم. يادم می مونه که دفعه ديگه به ياد همه اون روزايی که نوستالژی هامون رو ساختيم بنوشم. به ياد همه برو بچ...."

2005-01-19T19:00:00.000-08:00

مرغ معما

دير زمانی است روی شاخه اين بيد
مرغی بنشسته که او برنگ معماست.
نيست هم آهنگ او صدايی رنگی
چون من در ديار تنها تنهاست .

گر چه درونش هميشه پر ز هياهوست
مانده بر اين پرده نيک صورت خاموش.
روزی اگر بشکند سکوت پر از حرف
بام و در اين سرا می رود از هوش.

راه فرو بسته گر چه مرغ به آوا
قالب خاموش او صدايی گوياست.
می گذرد لحظه ها به چشمش بيدار
پيکر او يک سايه - روشن روياست.

رسته ز بالا و پست بال و پر او.
زندگی دور مانده:موج سرابی.
سايه اش افسرده بر درازی ديوار.
پرده ديوار و سايه:پرده خوابی.

خيره نگاهش به طرح های خيالی.
آنچه در چشم هاست نقش هوس نيست.
دارد خاموشی اش چو با من پيوند
چشم نهانش به راه صحبت کس نيست.

ره به دل می برد حکايت اين مرغ:
آنچه نيايد به دل خيال فريب است.
دارد با شهرهای گمشده پيوند:
مرغ معما در اين شهر غريب است.

سهراب سپهری

2004-12-28T16:49:00.000-08:00

خوب اول بگم که حدود يه هفته پيش يه چند تا از بلاگرهابي خيلی خوب رو که دوست داشتم ببينم، ديدم. اول از همه بچه معروف بلاگر ها ، حسين درخشان که هميشه دوست داشتم ببينمش. خيلی خودمونی تر و راحت تر از اونی بود که فکر ميکردم. والا اگه من اين همه خواننده داشتم و اين همه معروف بودم احتمالا خيلی خودمو ميگرفتم يا احساس ميکردم خيلی خدام. خلاصه خيلی پسر خوب و خونگرمي بود و خيلی خوشحال شدم که ديدمش. فقط نميدونم اين آدم پس چرا اينقدر دشمن دارِه! بعدش شاهين دلتنگستان بود (که البته چند وقته ميشناسمش، بچه محلمونه!). اين شاهين هم عين وبلاگش که بهترين و توپترينه خودش هم بهترين و توپترينه پسره. فقط ۲ تا اشکال بزرگ دارِه يکيش خودشه! يکيش ديگه هم تنيس‌شه! (شاهين جون مخلصيم!) بانی اين مراسم و کسی که بيشترين زحمت ها گردنش افتاد علی تمدن عزيز بود. يه پسر گل با کلی فکر ها و حرف های خوب که اون شب خيلی زحمت کشيد. و اون يکی علی عزيز (۳ تا علی! چه شود) که ميدونم با حرفهای سياسی مون حوصلش رو سر برديم ولی با بزرگواري نشست و حرفهای ما رو گوش کرد. علی آقا شرمنده به خدا!
اين از اين، دوم هم اينکه منم مانند خيل عظيم ِ ايرانی های جواد عزيزمون در تعطيلات کريسمس عازم شهر مقدسِ لاس‌وگاس شدم. بپرسين با کی؟ با سه تا خانمِ ميانسال ۵۰-۶۰ ساله!! (دختر خاله های بابام اينا!) خلاصه جاتون زياد هم خالی نبود! تازه کلی فاميل و دوست ها هم رفته بودن که من هيچکدومشون و هم نتوانستم ببينم (من واقعا خودم هم نميدونم دارم چی کار ميکنم!) و اينکه کلی هم پول باختم! تنها نقطه خوبش يه کنسرتي بود که رفتم چون توش سياوش قميشي داشت که تو خواننده هاي ايرانی تنها کسی هست که من عاشقشم، خيلی عالی بود، البته اندی و منصور و بر و بچه های شيش و هشت! هم تشريف داشتن! ولی واقعا سياوش قميشي چسبيد اون شب. يه کنسرت ديگه هم که خيلی دوست داشتم برم کنسرت maroon5 بود که اول ژانويه هست که متاسفانه من بايد بر ميگشتم نتونستم برم! ديگه هيچی ، در کل برعکس پارسال که لاس وگاس خيلی خوش گذشت امسال زياد خوب نبود، بيشتر برای خودم تنها ميرفتم هتل ها رو ميگشتم، بازی ميکردم، ميباختم! نميدونم زياد نميتونم با ايروني هاي اين ور (west coast) ارتباط برقرار کنم، دنياشون با من خيلی خيلی فرق دارِه (البته مسلما نه همه شون) ، اينجا بيشتر دنبالِ پُز و چشم و هم چشمی و لباس و ماشين و خلاصه چيزهايی هستن که من اصلا تو خطش نيستم. خلاصه همه راجع به ايرونی های LA و اينا بهم ميگفتند ها، من باورم نمی شد!
ديگه همين، سعی ميکنم، گوش شيطون کار اينجا يه کم بيشتر بنويسم!

2004-11-22T14:40:00.000-08:00

Arabian Gulf
لطفا اين پتيشن رو در مورد اينکه موسسه نشنال جئوگرافيک اسم خليج فارس رو خليج عربی هم نوشته امضا کنين.
http://www.petitiononline.com/persian/petition.html

2004-11-07T12:48:00.000-08:00

ساعت 9 شبه. ازکتابخونه میام بیرون ، سوار ماشین میشم ، ماشینو روشن میکنم ولی حرکت نمیکنم. تلفنم رو از جیبم در میارم بهش خیره میشم. ساعت شده 9:15 شب ما یا به عبارت بهتر8:45 صبح شما. حرکت میکنم اما نمیدونم به کجا. فکر میکنم برم کنار اقیانوس همیشه آرام اما میترسم ، میترسم تنهایی تحمل عظمتشو نداشته باشم آخه من حتا درمقابل یک قطره بارون بعضی وقتا کم میارم چه برسه به اقیانوس. تصمیم میگیرم برم کنار دریاچه. لا اقل شاید زورم به دریاچه برسه. ... از ماشین پیاده میشم ، هوا پاییزی پاییزیه ، آخه میدونی که ، امشب پاییزی ترین شب ساله. همه جا تاریکه ، هیچکس نیست. کنار دریاچه شروع میکنم به راه رفتن...از جاده کناردریاچه میام بیرون ، از رو چمنها رد میشم ،میرم به سمت دو تا سنگ بزرگ که یک قدمی دریاچه هستن. میشینم روی سنگ اولی ، سنگ دومی رو هم نگه میدارم برای تو. صدای آهنگ از رستوران کنار دریاچه میاد ، صدا ضعیف و نامفهومه ولی با این وجود میشه حدس زد که این آهنگ ، حرفای یک مرد تگزاسیه که داره زن و بچه هاش ومزرعش رو ترک میکنه و به یک سفر دور میره... چشمامو میبندم ، میرم اون بالاها. از اون بالا به خودم نگاه میکنم ، یک نقطه میبینم. دور و برم رو نگاه میکنم کلی خطهای عمودی میبینم ، صاف و مرتب و تنها. یه نقطه و کلی خطای صاف و شیک – و جدا از هم - که دارن توی شهرها و خیابونای صاف و خط کشی شده زندگی میکنن. سرم از این همه خط صاف گیج میره ، رومو میکنم یک سمت دیگه – سمت شرق. یه عالمه نقطه میبینم، قر و قاطی ، کوچیک و بزرگ. خیلی ها شون چسبیدن بهم بعضیاشون هم جدا از هم. شهر و خیابونهاشون هم نامرتب ، بدون خط و خط کشی. یک کم تو کار نقطه ها دقت میکنم ، میبینم خیلیها شون دارن سعی میکنن رشد کنن بشن یک خط بزرگ عمودی و بیان تو شهر خطها. فقط یک مشکلی هست و اونم اینه باید از نقطه هایی که بهشون چسبیدن جدا شن. نقطه ها رو میبنم که از هم جدا میشن، یک عده شون با چشم گریون میمونن تو شهر نقطه ها و یه عده شون با هزار آرزو که بشن یک خط مهم و بلند میرن تو شهر خطها. به یک چیزی شک میکنم ،سریع برمیگردم سمت خودم. پس چرا من نه پیش نقطه هام و نه اینکه لااقل خط شدم..میترسم ، چشامو باز میکنم ، برمیگردم سمت سنگ دومی ، تو اینجایی ، از اول هم بودی. دستمو میگیری ، من دارم میلرزم ، بهم نگاه میکنی ، میخندی ، میگم میترسم بازم میخندی هیچی نمیگی فقط نگام میکنی و میخندی. بهت میگم کاش اینجا بودی میگم که خیلی تنهام. هیچی نمیگی فقط با دستات اشکای رو صورتمو پاک میکنی. میگم یک چیزی بگو، میگم لااقل به خاطر امشب ، میخندی ومیگی "یادت نره موقعی که شمعها رو فوت میکنی به من فکرکنی" این دفعه من میخندم ، میگم همین؟ جوابی ازت نمیشنوم ، برمیگیردم به سمتت ، نیستی. زود رفتی ، اینقدر زود که من نتونستم بهت بگم که امسال همه بیست و چهار تا شمع خاموشن...

2004-05-10T14:13:00.000-07:00

تست میکنیم..یک..دو..سه....صدا میاد؟

2004-04-07T22:57:00.000-07:00

2 نامه از سهراب سپهری

پاريس‌، دوشنبه‌، اول‌ آوريل‌ 1958

پسر عموي‌ عزيزم‌ (تيمور) نامه‌ات‌ رسيد. مثل‌ اينكه‌ چند شب‌ پيش‌ بود آن‌ شب‌ توي‌فكر از راه‌ رسيدم‌. نامه‌ات‌ واقعاً در من‌ موثر افتاد. درست‌ فكرهايي‌ بود كه‌ من‌ آن‌ شب‌ درسرداشتم‌. خوشحالم‌ كه‌ هر دو زده‌ شده‌ايم‌ و مي‌رويم‌. آنچه‌ نوشته‌اي‌ حقيقت‌ است‌، از احساس‌پابرجايي‌ بر مي‌خيزد. باور كن‌ آرزو داشتم‌ در اينجا يك‌ نفر را بشناسم‌ كه‌ به‌ درخت‌، به‌ گل‌ و به‌آب‌ نگاه‌ كند. مثل‌ اينكه‌ در زندگي‌ اين‌ آدم‌ها اين‌ چيزها، جز زينت‌ نيستند. بدون‌ شك‌ اين‌مردم‌ هم‌ به‌ درخت‌ و گل‌ و آب‌ نگاه‌ مي‌كنند، اما اين‌ تماشا اصل‌ نيست‌. مي‌بينند و مي‌گذرند.ما مي‌بينيم‌ و غرق‌ مي‌شويم‌. مي‌بينيم‌ و فرو مي‌ريزيم‌. در روح‌ اين‌ مردم‌ انحنا نيست‌، شعرنيست‌. بايد به‌ همان‌ طرف‌ برگشت‌. به‌ قول‌ تو آنجا احساس‌ هست‌ و همين‌ يكي‌ خود خيلي‌حرف‌ است‌. بايد برگشت‌ و به‌ همان‌ زندگي‌ آشنا ادامه‌ داد. فكر كن‌، همان‌ سفر درياچه‌ «نار»چقدر زيبايي‌ و زير و بم‌ داشت‌. چند شب‌ پيش‌ تنها در باغ‌ «تويلري‌» مي‌گشتم‌. مهتاب‌ بود. هرمنظره‌اي‌ كه‌ بنظرم‌ گيرا مي‌آمد مرا از پاريس‌ دور مي‌كرد. و من‌ خودم‌ را در يكي‌ از مناظر ايران‌تصور مي‌كردم‌. ممكن‌ است‌ بگويند ما دچار درد غربت‌ شده‌ايم‌. بگذار بگويند. تازه‌ دردغربت‌ خودش‌ رمز بزرگ‌ و تاريكي‌ در بر دارد. ما مي‌رويم‌ بي‌آنكه‌ از اين‌ مسافرت‌ ناراضي‌باشيم‌. مثل‌ يك‌ پرنده‌ به‌ آشيانه‌ بر مي‌گرديم‌.
من‌ شايد تا آمدن‌ تو بمانم‌. هنوز روشن‌ نيست‌. از واشنگتن‌ نامه‌ بنويس‌. شب‌ بخير

سهراب ‌ ‌

توكيو - 12 فوريه‌ 1960

دوست‌ عزيز نامه‌تان‌ آمد. نامه‌اي‌ از شما، آنهم‌ در اين‌ دور افتادگي‌ من‌، چيزي‌گرانبهاست‌. نيازي‌ نيست‌ كه‌ بگويم‌ ياد شما با من‌ است‌. و گاه‌ به‌ تنهايي‌ من‌ رمزي‌ پاك‌ و زنده‌مي‌دهد. روي‌ اين‌ خاك‌ پرت‌ افتاده‌، سايه‌ دوست‌ پر رنگ‌تر است‌، و كمترين‌ پيامي‌ از سوي‌ او،دل‌ را مي‌لرزاند. من‌ سخت‌ تك‌ افتاده‌ام‌ نه‌ دوست‌ ايراني‌ دارم‌ و نه‌ هم‌ سخن‌ ژاپني‌. در اين‌تنهايي‌ انديشه‌هايم‌ را در خودم‌ مي‌پراكنم‌. مجالي‌ هست‌ كه‌ به‌ خودم‌ نزديكتر شوم‌، و زبوني‌ام‌را روي‌ اين‌ هستي‌ بهتر بشناسم‌. من‌ هم‌ مثل‌ شما «زندگي‌ هميشگي‌ را دارم‌» در ماههاي‌نخستين‌ بيشتر نقاشي‌ مي‌كردم‌.
اين‌ روزها بيشتر مي‌نويسم‌ و مي‌خوانم‌. ديري‌ است‌ كه‌ هواي‌ بازگشت‌ به‌ ايران‌ به‌ سرم‌افتاده‌. سرانجام‌ پي‌ برده‌ام‌ كه‌ نه‌ ژاپن‌ جاي‌ من‌ است‌ و نه‌ هيچ‌ سرزمين‌ بيگانه‌ ديگر. دست‌ من‌نيست‌، نمي‌توانم‌ با در و ديوارهاي‌ ناآشنا خو بگيرم‌. از كوچه‌ و خيابان‌ كه‌ مي‌گذرم‌، مردمان‌هيچ‌، حتي‌ مي‌پندارم‌ كه‌ درختها مي‌دانند رهگذري‌ بيگانه‌ام‌. در گلدان‌ اطاق‌ من‌ چند شاخه‌شكوفه‌ دار گوجه‌ است‌. پيوند من‌ با اين‌ شكوفه‌هاي‌ زودرس‌ كمي‌ پيچيده‌ است‌. برابر آنها،يك‌ تماشاگر بي‌غل‌ و غش‌ نيستم‌. خيال‌ من‌ اين‌ شاخه‌ها را مي‌برد و در حياط‌هاي‌ ايران‌ به‌درختي‌ پيوند مي‌زند، تا تماشاي‌ من‌ رمز خودش‌ را بگيرد. من‌ روي‌ همه‌ نقش‌هاي‌ ناشناس‌رنگ‌ آشناي‌ خودم‌ را مي‌زنم‌ و فضاي‌ گمشده‌اي‌ را گرد همه‌ چيز مي‌پراكنم‌. گو اينكه‌ ميوه‌مشاهده‌ را آبدارتر مي‌كنم‌، اما به‌ گمانم‌ اين‌ دو رويي‌ است‌. و براي‌ اينكه‌ از اين‌ دورويي‌ به‌ درآيم‌، بايد بجاي‌ خودم‌، به‌ آنجا كه‌ تماشاگر ساده‌ و يكرويي‌ بوده‌ام‌، بر گردم‌ و بر مي‌گردم‌. انگاربهار آينده‌ را در ديار خودمان‌ خواهم‌ برد.

سهراب
‌

2004-02-29T18:22:00.000-08:00

گزارش اسکار
خب تا الان تنها جايزه مهم best supporting actor بود که Tim robbins برد.
الان نوبت جايزه اي که همه ايرونيا منتظرن: best supporting actress
اولين نفر هم که معرفي ميشه شهره آغداشلو هست.
..and the oscar goes to Rene Zellweger ...
خب متاسفانه نشد . ولي خدا وکيلي Rene خيلي خدا بازي کرده بود.
شهره هم يک لباس قرمز خوشگل پوشيده بود. اينجا هم ميتونيد عکساشو ببينين.
الان sting اومده با يه خانم ديگه دارن آهنگ فيلم cold mountain رو ميخونن. خيلي آهنگ قشنگ و غمناکي بود. مثل اينکه تمام خواننده هايي که کانديد شدن ميان زنده برنامه اجرا ميکنن چون الان گروه دوم هم اومدن و دارن آهنگشونو ميخونن. اين هم مال فيلم cold mountain هستش. ...آهنگ سوم که کانديد شده براي Lord of the rings هست. Lord of the rings فعلا که جايزه برده . بايد ببينيم تا آخر شب چند تا جايزه ميبره.
خب ويل اسميت و خانم! اومدن براي معرفي جايزه visual effects .....احتمالا
Lord of the rings بايد ببره... بله! بردند. فعلا ۲ تا براي Lord of the rings .
خب اينم از سوميش. Lord of the rings جايزه سومش رو براي makeup برد.
حدس بزنيد چي شد؟‌ آفرين! جايزه چهارم Lord of the rings. اين جايزه براي sound mixing بود. ..در ضمن براي sound editting فيلم MASTER AND COMMANDER برنده شد.
نوبت جايزه براي فيلماي Documentary ست. جاي michael moore و فيلم به يادمانديش Bowling for colombine خاليه...خب جايزه رسيد به The fog of the war. بالاخره يکي هم حرف سياسي زد. کارگردانه فيلم گفت که در شرايط مشابهي با شرايط زمان جنگ ويتنام هستيم و از مسيري که آمريکا داره ميره انتقاد کرد. افراد حاضر در سالن هم براش دست زدند.
Phill Collins و Sting براي معرفي برنده جايزه best original score اومدن. House of sand and fog هم جز کانديداها بود.... بازم Lord of the rings!! چند تا شد؟؟! ۵ تا؟! مبارکشون باشه....
چقدر سريع شد جايزه ها!! editing رو هم Lord of the rings برد! ماشالا!! ۶تا!!
راستي الان چک کردم ديدم اينجا سريعتر از وب سايت خود اسکار آپديت ميشه...خدا کنه حسين درخشان زودتر به اينجا لينک بده.
نوبت جايزه براي بهترين آهنگه. Jack Black با اين مرده که تو elf بازي کرده اومدن براي معرفي. فعلا دارن مسخره بازي در ميارن...خب! و برنده: بله!!! Lord of the rings!! ۷ تا!! هرکدومشون که ميان از يکي توي نيوزلند تعريف ميکنن.........
به به! خانم چارليز ترون خوشگل هم تشريف اوردن براي معرفي بهترين فيلم خارجي....البته خودش هم کانديد بهترين بازيگر نقش اول زنه.... خب برنده يه فيلم از کانادا شد...خيلي باحال بود . کسي که برد اولش گفت خيلي خوشحاليم که Lord of the rings در اين بخش کانديد نبود!!
خيلي سريع شده..فکر کنم يه بخش رو جا انداختم....
بهترين adopted screenplay: درست حدس زدين! peter jackson و دوستان!! تا اينجا ۸ تا...راستي رکورد تعداد جوايز چند تاست؟
بهترين فيلنامه اريجينال:‌ همونطور که حدس ميزدم Sofia Coppola براي Lost in Translation برنده شد..ابراز احساسات سالن هم از هميشه بيشتر بود . مثل اينکه خيلي دوسش دارن همه.
الان تام کروز اومده براي معرفي بهترين کارگرداني....ببينيم کلينت ايستوود ميبره يا پيتر جکسون يا...؟ نفسا در سينه حبس.....بله!!! پيتر جکسون ....کلينت ايستوود دمق به نظر ميرسه ولي داره دست ميزنه.....بابا کولاک کردن......۹ تا!!!
دستم شکست!! BEST ACTRESS IN A LEADING ROLE:
خدا کنه چارليز ترون ببره....يه دختر ۱۳ ساله هم کانديده...
and the oscar goes to...........Charlize Theron
مبارکه..خيلي خوشحاله. به نظر مياد داره اشک از چشماش مياد...الان داره صحبت ميکنه. از هزار نفر تشکر کرد...آخرش هم که اسم مادرشو برد گريش گرفت..از مردم آفريقاي جنوبي هم که سرزمين مادرشيشه تشکر کرد...
نيکول کيدمن اومده براي BEST ACTOR IN A LEADING ROLE
همشون احتمال داره که ببرن ولي اگه قرار باشه طبق روال امشب پيش بره که جايزه هاي اصلي رو همونا ببرن که Golden Globe رو بردن شان پن بايد ببره......
and the oscar goes to...........Shen Penn
تمام سالن بلند شدن دارن تشويقش ميکنن....صحبتاشو روي کاغذ ننوشته و في البداهه حرف ميزنه به خاطر همين خيلي خوب نميشه...از کلينت ايستوود و بقيه بروبچه ها تشکر ميکنه......
اسپيلبرگ اومده براي بهترين فيلم:
and the oscar goes to:
LORD OF THE RINGS
خب اينم پاياني براي جشن نيوزلنديها...با اين حساب ۱۱ تا بردن(من يکي رو جا انداختم) و با رکورد بن هور و تايتانيک برابري کردن...

2004-01-13T10:14:00.000-08:00

اگه كسي ، استاد آشنا تو رشته computer science يا computer engineering توي دانشگاههاي خوب يا نسبتا خوب آمريكا داره ، لطفا يه email به من بزنه خيلي ممنون ميشم. اگه توي يكي از دانشگاههاي زير باشه خيلي بهتره:
MIT, UCLA, University of Maryland, UCI(Irvine), Virgina Tech , University of Southern California(USC), George Mason University
يا اگه اطلاعاتي دارين كه بتونه به قبولي من براي فوق ليسانس كمك كنه ، ممنون ميشم.
﴿هرچند كه الان ديره و من اكثر فرما رو فرستادم ولي شايد بشه استادي آشنايي پيدا كرد﴾

2003-12-27T17:52:00.000-08:00

ديگر زمين تهي است
...
آن شب زمين پير
اين بندي گريخته از سرنوشت خويش
چندين هزار كودك در خواب ناز را
كوبيد و خاك كرد
چندين مادر زحمت كشيده را
در دم هلاك كرد
مردان رنگ سوخته از رنج كار را
در موج خون كشيد
وز گونه شان تبسم و اميد را
با ضربه هاي سنگ و گل و خاك پاك كرد
در آن خرابه ها
ديدم مادري به عزاي عزيز خويش
در خون نشسته
در زير خشت و خاك
بيچاره بند بند وجودش شكسته بود
ديگر لبي كه با تو بگويد سخن نداشت
دستي كه درعزا بدرد پيرهن نداشت
زين پيش جاي جان كسي در زمين نبود
زيرا كه جان به عالم جان بال ميگشود
اما در اين بلا
جان نيز فرصتي كه برآيد ز تن نداشت
شب ها كه آن دقايق جانكاه مي رسد
در من نهيب زلزله بيدار مي شود
در زير سقف مضطرب خوابگاه خويش
با فر نفس تشنج خونين مرگ را
احساس ميكنم
آواز بغض و غصه و اندوه بي امان
ريزد به جان من
جز روح كودكان فرو مرده در غبار
تا بانگ صبح نيست كسي همزبان من
آن دست هاي كوچك و آن گونه هاي پاك
از گونه سپيده مان پاكتر كجاست
آن چشمهاي روشن و آن خنده هاي مهر
از خنده بهار طربناك تر كجاست
...
ديگر زمين تهي است
ديگر به روي دشت
آن كودك ناز
آن دختران شوخ
آن باغهاي سبز
آن لاله هاي سرخ
آن بره هاي مست
آن چهره هاي سوخته ز آفتاب نيست
تنها در آن ديار
ناقوس ناله هاست كه در مرگ زندگيست

فريدون مشيري

2003-12-22T19:05:00.000-08:00

اينم از فال شب يلداي من ، اولين شب يلداي در غربت!

گر بود عمر به ميخانـه رسـم بار دگر
بـجز از خدمـت رندان نکنـم کار دگر
خرم آن روز کـه با ديده گريان بروم
تا زنـم آب در ميکده يک بار دگر
معرفت نيست در اين قوم خدا را سببي
تا برم گوهر خود را بـه خريدار دگر
يار اگر رفت و حق صحبت ديرين نشناخت
حاش للـه کـه روم مـن ز پي يار دگر
گر مـساعد شودم دايره چرخ کـبود
هـم به دست آورمش باز به پرگار دگر
عافيت مي‌طـلـبد خاطرم ار بـگذارند
غـمزه شوخـش و آن طره طرار دگر
راز سربسته ما بين که به دستان گفتند
هر زمان با دف و ني بر سر بازار دگر
هر دم از درد بنالم که فلک هر ساعـت
کـندم قـصد دل ريش بـه آزار دگر
بازگويم نه در اين واقعه حافظ تنهاسـت
غرقـه گشتـند در اين باديه بسيار دگر

2003-12-21T14:05:00.000-08:00

"مريض شدم. سرما خوردم. ديروز افتاده بودم تو تخت. ملافه‌ام مچاله شده بود. قيافم شبيه اورانگوتان شده. سرم درد مي‌کنه. دماغم گرفته. حالم هم گرفته. اقتصاد آمريکا خرابه. ..... اوضاع بي‌ريخته. هيچ کي دست تو موهام نمي‌کنه که نوازشم کنه. مويي که کسي دست توش نکنه به چه دردم مي‌خوره؟ موهامو زدم. کچل شدم. هوا دلگير شده. تو حموم امروز آواز خوندم يه تيکه از سقف ريخت. ديروز يه مرغ پختم لاستيکي شد. الان عطسه کردم ... انرژي ندارم. کبدم از بس تايلنول (استامينوفن) خوردم چهارنعل مي‌ره..... زندگي سخته. کارم سنگينه. بابام غمگينه. پسرش حتي يادش مي‌ره سه هفته يه بار هم زنگ بزنه بهش. الان سرفه کردم. گشنمه. خسته شدم.....آي! کسي اون دور دورا صداي منو مي‌شنوه؟ آره؟..."
نوشته هاي بالا رو ۱ سال و خورده اي پيش توي وبلاگ لامپ خوندم ﴿البته من يه كم خلاصه ش كردم﴾. قشنگ يادمه كه يه "آخي" براش گفتم و تو دلم خوشحال شدم كه هم يكي هست كه دست تو موهام کنه و هم مامانم هست كه برام هرچي ميخوام درست كنه ، هم كار سنگيني نبايد بكنم و هم از بابام دور نيستم. چرخ روزگار گذشت و گذشت تا الان كه منو گذاشته يه جايي كه بايد اعتراف كنم همه نوشته هاي اون بالا ، الان در مورد من هم صدق ميكنه...

سرماي شديد خوردم ، افتادم تو خونه ، دارم با خودم كلنجار ميرم كه اين يا اون. ديگه به عقل خودمم شك كردم. هر كي ديگه بود بعد از ۴ ماه به يه نتيجه اي ، چيزي رسيده بود. بگذريم كه براي بعضي ها ۴ ماه كه سهله ، بعد از ۴ روز ، اصلا ۴ روزم نه ، ۴ ماه قبل از اومدن همه چي روشنه و براشون واضح و مبرهنه كه آمريكاي زيبا و عالي و آزاد و دوست داشتني! قابل مقايسه با ايران كثيف و زشت و بد و عقب افتاده نيست. وقتي با اونايي كه تو ايرانن صحبت ميكنم ، كاملا قانع ميشم كه من خلم و حتما يه مشكلي دارم و خودم خبر ندارم...."پسر! خوش به حالت! داري كيف دنيا رو ميكني!!..." ، "علي! مگه ديوونه اي! همه دارن خودشونو ميكشن بيان اونجا ، اونوقت تو فكر اينجايي! داري شوخي ميكني؟ نه!!..." . اما وقتي با اينايي كه اينجان حرف ميزنم ، يه كم راحت تر ميشم. لا اقل همه جوري توشون هست. خيلياشون ميفهمن من چي ميگم ، اصلا بعضياشون مثل خودم بودن. باورتون ميشه كه خيليا رو ديدم كه ميخوان برگردن ايران ، از جوونش بگير تا پير. نه! باورتون نميشه. حرف من اصلا اين نيست كه اينجا بده و اونجا خوبه ، حرف من اينه كه نيايم همه چيو سياه سفيد ببينيم. بدونيم كه اين آمريكايي كه شده بت جووناي ما يه بديهايي هم داره و اون ايرانيم كه همه ازش فراري شدن يه چيزايي داره كه هيج جا نميتونين پيداش كنين.

كلي حرف دارم براي گفتن ، فعلا برم يه كم استراحت كنم. راستي ميدونم اين جمله رو كه خوندين يه "آخي" برام گفتين، نگفتين؟: "هيچ کي دست تو موهام نمي‌کنه که نوازشم کنه. مويي که کسي دست توش نکنه به چه دردم مي‌خوره؟ "

2003-11-20T09:45:00.000-08:00

ريشه در خاك
اين شعرو چند سال ته يكي از كتاباي دبيرستانم نوشته بودم....هنوزم قبولش دارم.

من اينجا ريشه در خاكم
من اينجا عاشق اين خاك از آلودگي پاكم
من اينجا تا نفس باقي ست مي مانم
من از اينجا چه مي خواهم نمي دانم
اميد روشنايي گرچه درين تاريكي ها نيست
من اينجا باز در اين دشت خشك تشنه مي رانم
من اينجا روزي آخر از دل اين خاك ، با دست تهي
گل بر مي افشانم
من اينجا روزي آخر از ستيغ كوه چون خورشيد
سرود فتح مي خوانم
و مي دانم
تو روزي باز خواهي گشت

فريدون مشيري

2003-11-17T07:58:00.000-08:00

جهنم!

چند روز پيش يه نفر جمله قشنگي بهم گفت: " اينجا ﴿آمريكا﴾ قشنگ ترين جهنم دنياست!!"

2003-11-07T08:41:00.000-08:00

تولدم مبارك!!!

2003-11-04T14:56:00.000-08:00

باران

...بگذار تا ببارد باران
باران وهمناك
در ژرفي شب
-اين شب بي پايان-
بگذار تا ببارد, باران

اينك نگاه كن!
-از پشت پلك پنجره باران را
و گوش كن به اين ترنم تكرار
و گوش كن كه در شب
ديگر سكوت نيست
-اين صداي باران است...

حميد مصدق

***********
ريشه در اعماق اقيانوس دارد شايد
اين گيسوي پريشان كرده
بيد وحشي باران
يا نه دريايي ست گويي واژگونه
بر فراز شهر هر سوگواران
هر زماني كه فرو مي بارد از حد بيش
ريشه در من مي دواند پرشي پيگير
با تشويش:
رنگ اين شب هاي وحشت را
تواند شست آيا از دل ياران؟
چشم ها و چشمه ها خشك اند
روشني ها محو در تاريكي دلتنگ
همچنان كه نام ها در ننگ!
هر چه پيرامون ما غرق تباهي شد
آه باران!
اي اميد جان بيداران!
بر پليدي ها-كه ما عمري ست در گرداب آن غرقيم-
آيا چيره خواهي شد؟

فريدون مشيري

پ.ن: حتما اينو بخونين......

2003-10-23T11:02:00.000-07:00

۱- الان هم مثل اون موقعا كه با هم كلي راه ميرفتيم ، راه ميرم...فرقش اينه كه بجاي اينكه كنار تو باشم ، روي "ترد ميل" ام و بجاي اينكه دستام تو دستاي تو باشه ، دستام رو سنسور هايه تردميله و بجاي اينكه تو بهم بگي كه قلب من چطوري برات ميزنه ، يه سري عدداي ديجيتال بهم ميگن كه قلبم چطوري ميزنه...
۲- ميخوام برم زير بارون قدم بزنم ، خيس بشم ، سرما بخورم...اما حيف كه نميتونم چون Health Insurance ندارم هنوز!
۳- اي آقايان كه در رختكن باشگاه ورزشي هستين ، درسته كه ميخواين دوش بگيرين اما دليل نميشه كه....!! آدم وحشت ميكنه اين همه مرد گنده چاق لخت مادرزاد ميبينه!! خدايا چه گناهي كرده بودم مگه من!!
۴- مامانم هم رفت. تنها شدم. ولي خوبه ميخوام مرد شم ، ميخوام خودساخته شم ، ميخوام سختي بكشم ، ميخوام تجربه كنم ، ميخوام بجنگم...
۵- ما رفتيم اين دانشگاهه ديروز. رفتم كتابفروشي دانشگاه به آقاهه ميگم دنبال فلان كتابم. اول بهم نشون ميده كه جاش كجاست ، بعد كه ميگم نيستش ميره تو كامپيوتر search ميكنه ، ميبينه نيستش زنگ ميزنه به يه كتابفروشي معروف از اونا ميپرسه! بابا بيخيال!! بعد ميگرده كتاباي مشابهو پيدا كنه....ديگه من گفتم اقا خيلي ممنون ، بيخيال! آخرشم تازه كلي ازم معذرت خواهي كرد!!
۶- ميخوام همين جا از يه دوست خيلي خيلي خوب تشكر كنم. درسته كه بقول خودش فقط يه چراغ روشن تو مسنجره ولي همين چراغ روشن تا حالا خيلي به من كمك كرده. درست بر عكس يكي ديگه كه فقط باعث ناراحتيم شده. خيلي حرفاست كه ميخوام بزنم ولي..... . خلاصه اينكه من كه احتمالا نميتونم كاراي اين دوست خوب رو جبران كنم ولي مطمئنم كه خدا اينكارو ميكنه.

پ.ن۱:اين بند ۱ يا هرنوشته ديگه من كه اينطوريه يا اگه شعري بگم ، مربوط به هيچ شخص خاصي نيست. از اين نوع نوشته ها ممكنه خوشم بياد و زياد بنويسم لطفا كسي به خودش نگيره.
پ.ن۲ :راستي يكي داره بعد از ۲ سال و نيم برميگرده ايران. دختره هم تمام مدت براش صبر كرده بود. قبلشم ۱ سال با هم دوست بودن. واقعا ادم همچين دخترايي ميبينه هنوز هستن كيف ميكنه! دمش گرم!!
پ.ن ۳ : ۵ تاي اول رو ديروز نوشته بودم ، بقيه رو الان.
اضافه: فكركنين همين الان اينو پيدا كردم و اينو. عجب حالي شدم تو تنهايي خودم....

2003-10-10T16:42:00.002-07:00

شيرين عبادى ، جايزه صلح نوبل را برد.

مبارك همه ايرانيها مخصوصا خانمهاى ايرانى!

اينم چند تا لينك :

نتايج جستجو در ياهو﴿با عكس﴾
نتايج جستجو در گوگل نيوز
خبر سي ان ان
گزارش راديو فردا از مصاحبه مطبوعاتي شيرين عبادي
خبر بى بى سى

2003-10-05T23:52:00.000-07:00

۱- اولا كه بايد وقت بزارم يه سفرنامه ماركوپولو! براى اين ۱ ماهه بنويسم. فعلا كه حسش نيست اما فقط بگم كجاها بودم : ويرجينيا ﴿ مك لي۰ن﴾ ، واشينگنتن دى سى ، لاس وگاس ، لوس انجلس ، سن ديه گو ، ارواين و الانم يه شهريم نزديك سن فرانسيسكو ﴿ والنات كريك﴾ . عكساشونو دارم كم كم آپلود ميكنم. (راستى آسمونه همشون يه رنگ بود ولى هر رنگى بود رنگ تهران نبود. گرفتين؟! )

۲- رفتم دانشگاه بركلى رو هم ديدم. حتما ميدونين كه يكي از بهترين دانشگاههاى آمريكاست. اينجا هم مثل اكثر دانشگاههاى خوب ديگه براى زودتر از پاييز سال ۲۰۰۴ دانشجو براى computer enginnering يا computer science نميگيره. تازه براى اونم كلى متقاضى خرخون وجود داره. علاوه بر اينا چون بازار كار كامپيوتر بد شده بعد از ماجراى ۱۱ سپتامبر ، اكثرا دارن برميگردن به دانشگاه ، درسشونو ادامه بدن.خلاصه اينكه اوضاع يكمى سخت شده.

اينم بگم كه قبل از اين دانشگاهاى UCLA , UCI و George Mason (توى ويرجينيا﴾ رو ديده بودم و بركلى برام يكم عجيب اومد . مخصوصا شهرش كه پر از اين گداها و معتادا و بى خانمانها بود. راستش زياد خوشم نيومد و فكر نكنم اونجا apply كنم. ( حالا كى خواست تو رو راه بده اونجا! )

راستى من بايد سه تا امتحان هم بدم :
TOEFL , GRE(General Test) , GRE(Subject Test in Computer Science. حتما TOEFL كه ميدونين چيه ، GRE-subject test هم يه چيزى تو مايه هاى كنكور فوق ليسانس كامپيوتره كه البته همه جاها نميخوان ولى اكثر دانشگاههاى خوب ميخوان. GRE-general test هم كه وحشتناكترين قسمت ماجراست. اين امتحان از سه بخش تشكيل شده : رياضى كه براى ماها آسونه ، زبان كه خيلىخيلىخيلىخيلى سخته و يه بخش analytical writing كه اونم نسبتا مشكله. براى بخش زبانش فقط اينو بگم كه با دو نفر ايرونى كه تازه اومده اومدن اينجا صحبت ميكردم جفتشون گفتن كه ما تمام سوالاى زبانو شانسى زديم ﴿همه رو زدن B مثلا ﴾ و يا سه تا از cousin هام كه از بچگى اينجا بزرگ شدن ، اكثر كلماتى كه تو اين امتحان مياد رو بلد نيستن! خلاصه اينكه منم احتمالا هيچى نخونم برم شانسى بزنم.

۳- بالاخره با يه عده از هم سن و سالام رفتم بيرون ، اونم دو شب پشت سر هم. شب اول كه ۶-۷ تا پسر ايرونى بوديم ، رفتيم شام خورديم و بعدش هم رفتيم يه كافى شاپ ، حكم بازى كرديم! اينا دوستاى پسر خالمن كه الان رفته ايران ، پسراى خيلى خوبى بودن و كاملا ايرانى﴿ اين كه ميگم كاملا ايرانى بخاطر اينه كه يه عده از ايرونياى اينجا بيشتر آمريكايين تا ايرانى﴾. شب بعد هم با ۴ تا از همين پسرا و ۴ تا دختر كه دو تاشون آمريكايى بودن و دو تاشون ايرانى-آمريكايى رفتيم بركلى ﴿شهر بركلى﴾اما زود برگشتيم . منم تمام مدت داشتم با يكى از پسرها بحث هويت و غربت و از اينجور مزخرفات ميكردم. ميدونين خيلى از اينايى كه اينجا بزرگ شدن بيشتر از ما ايران رو دوست دارن و به ايرانى بودنشون افتخار ميكنن و ميدونين كه تو همين مدت كوتاه من چند نفر رو ديدم كه از خيلى از ما كه تو ايران نشستيم و ادعاى خدا و ايمان و از اين حرفا ميكنيم ، با ايمان تر بودن. البته مسلمه كه اكثريت اينطورى نيستن اما همين تعدادشم جالبه. يه نكته ديگه راجع به جوونهاى اينجا ﴿و در واقع همه آدما﴾ اينه كه وحشتناك كار ميكنن و مهم هم نيست چه كارى. مثلا همين پسرا تو پمپ بنزين و رستوران كار ميكردن و تقريبا هر روز و بعضى وقتها تا دير وقت﴿و صبحها هم ميرن دانشگاه﴾. برعكس جووناى تو ايران كه اولا موقع تحصيل معمولا كار نميكنن ، دوما هر كاريو حاضر نيستن بكنن ، سوما معمولا كارا زياد سخت يا طولانى نيست و قشنگ به تفريحشونم ميرسن.

۴- همين الان با پسرخالم كه رفته ايران تلفنى صحبت كردم .باورم نميشه اصلا ، ميخواد ايران بمونه! ميدونستم كه عاشق ايرانه و هر دفعه كه ميره ايران كلى كيف ميكنه ولى هيچوقت فكر نميكردم بخواد بمونه. تازه ميخواد واحداش هم ترانسفر كنه و بره دانشگاه تو ايران. اين پسرخالم اصلا اينجا دنيا اومده و تمام عمرش اينجا بزرگ شده ، فقط چند بار براى مسافرت رفته ايران. حتى فارسيش خيلى خوب نيست و خوندن و نوشتن فارسيش خيلى ايراد داره﴿شايد اصلا نتونه بنويسه﴾ . تازه فكر كنيد كه اينجا بهترين خونه و زندگيو دارن و بهترين دانشگاهها مثل بركلى هم نزديك خونشونه. من كه خيلى خوشم مياد از كاراش : موزيك ايرانى گوش ميده ، دوستاى ايرانى داره ، تو اتاقش كه من الان دارم اينا رو تايپ ميكنم پرچم بزرگ ايران وصل كرده و خيلى كاراى ديگه. وقتى آدم اينارو مقايسه ميكنه با بعضيا تو ايران كه حاضرن هر كارى بكنن كه بيان اينور آب و حتى با خفت و زارى زندگى كنن ، دلش ميگيره. نميدونم تقصير حكومته يا جاى ديگه ، ولى بهر حال واقعيتيه كه وجود داره. بهر حال كار دنيا خيلى جالبه ، اون از امريكا بلند شده رفته ايران ، من از ايران بلند شدم رفتم امريكا ! اين چيزا رو كه ميبينم ميل برگشتم بيشتر ميشه. ببينيم چى ميشه! ;)

۵- اين فيلم نفس عميق كه الان تو تهران اكرانه رو من ميخوام ببينم ، كسى ديده ؟ چطوره؟ اينم يه عده از ايرانياى موفق تو دنيا. دنبال من بيخودى نگردين ، ايشالا چند سال ديگه!

2003-09-28T00:27:00.000-07:00

حالم بد بيد...همش هم تقصير اين ياهو و ياهو مسنجره! پريشب كه درست نخوابيدم....
نميدونم كاريو كه نكردمو بايد ميكردم يا كاريو كه ميخوام بكنم نبايد بكنم....يا اصلا همه كارام درسته...
﴿كلى مطلب از جاهايي كه رفتم . دارم ولي فعلا نميتونم بنويسم.. فقط يه سري عكس جديد گذاشتم اينجا.﴾

2003-09-18T19:00:00.000-07:00

..........
مسافر از اتوبوس
پياده شد:
"چه آسمان تميزي!"
و امتداد خيابان غربت او را برد.

غروب بود.
صداي هوش گياهان به گوش مي آمد.
مسافر آمده بود
و روي صندلي راحتي ، كنار چمن
نشسته بود:
"دلم گرفته ،
دلم عجيب گرفته است.
تمام راه به يك چيز فكر مي كردم
و رنگ دامنه ها هوش از سرم مي برد.
خطوط جاده در اندوه دشت ها گم بود.
چه دره هاي عجيبي !
و اسب ، يادت هست ،
سپيد بود
و مثل واژه پاكي ، سكوت سبز چمن وار را چرا مي كرد.
و بعد، غربت رنگين قريه هاي سر راه.
و بعد تونل ها ،
دلم گرفته ،
دلم عجيب گرفته است.
و هيچ چيز ،
نه اين دقايق خوشبو،كه روي شاخه نارنج مي شود خاموش ،
نه اين صداقت حرفي ، كه در سكوت ميان دو برگ اين گل شب بوست،
نه هيچ چيز مرا از هجوم خالي اطراف
نمي رهاند.
و فكر مي كنم
كه اين ترنم موزون حزن تا به ابد
شنيده خواهد شد."
......

"اتاق خلوت پاكي است.
براي فكر ، چه ابعاد ساده اي دارد!
دلم عجيب گرفته است.
خيال خواب ندارم."
كنار پنجره رفت
و روي صندلي نرم پارچه اي
نشست :
"هنوز در سفرم .
خيال مي كنم
در آب هاي جهان قايقي است
و من - مسافر قايق - هزار ها سال است
سرود زنده دريانوردهاي كهن را
به گوش روزنه هاي فصول مي خوانم
و پيش مي رانم.
مرا سفر به كجا مي برد؟
كجا نشان قدم نا تمام خواهد ماند
و بند كفش به انگشت هاي نرم فراغت
گشوده خواهد شد؟...........

از شعر مسافر ﴿ سهراب سپهرى﴾

2003-08-30T12:20:00.000-07:00

خب ، يه دو هفته اى از اومدن ما به آمريكا ميگذره . راستش يه كم حوصلم سر رفته! چونكه اولا هم سن و سال من اينجا نيست ، ثانيا فعلا ماشين نداريم و اينجا هم بدون ماشين هيچ كار نميشه كرد. خيلى دوست دارم كه راجع به اينجا زياد بنويسم اما هم LABEL فارسى ندارم ، هم مثل هميشه تنبلم و هم اينكه ميبينم كامنت ها كمند دلسرد ميشم. ﴿ قبلا كه آدرش اينجا رو به كسى نداده بودم مهم نبود ، اما الان كه قبل از رفتنم آدرسه اينجا رو به چند نفر از دوستام دادم ، دوست داشتم كامنت ها بيشتر بود﴾. اينجا چيزى كه خيلى زياده ، آرامشه ﴿لا اقل تو اين منطقه آمريكا - ويرجينيا - و براى من ﴾ . استرس و فشار و ترافيك و آلودگي كه تو تهران بود اينجا نيست. البته اين آرامش بيش از حد با بيكارى من همراه شده و ديگه حوصلمو سر برده. خوشبتانه فردا داريم ميريم لاس وگاس و بعدشم كاليفرنيا. فكر كنم اونور خيلى بهتر باشه. الانم بايد بريم مهموني ، بعدا مينويسم.

چي ميشد بياي به من يه تك پا سر بزني
نازم كني ، بوسم كني ، تو موهام دست بكشي
چي ميشد اگه ميشد الان كنار من باشي
با همديگه راه بريم و بخنديم و يكمي عشقبازي كنيم
چي ميشد ميومدي بهم ديگه گير ميداديم ، نق ميزديم ، با همديگه قهر ميشديم
بعدشم ميومديم منت كشي ، آشتي كنون ...كاشكي ميشد

لا اقل شبا بيا به خواب من
تو خواب برام قصه بگو تا باز خوابم ببره
اين دفعه اما پيش تو ، بخوابم و بيدار نشم
يادت باشه تا خوابم برد ، ديگه هيچ حرفي نزن ، قصه نخون ، هيچي نگو
بزار كنار تو بخوابم و ديگه هيچ وقت بيدار نشم

خلاصه كه بي معرفت!
يه سري هم به من بزن.

پ.ن : يه سري عكس گذاشتم اينجا . ﴿ عكسهاي روز آخر تهران و عكسهاي واشينگتن ﴾

2003-08-19T13:28:00.000-07:00

سلام من رسيدم آمريكا بالاخره! البته دو سه روزي ميشه ولي وقت نشد بيام بنويسم. اول از همه ميخوام اينجا بنويسم كه خدا جونم! ممنون ، تو هر دفعه منو شرمنده ميكني ، هر روز بهم معجزه نشون ميدي و من بازم بهت ايمان نميارم. اينا رو اينجا مينويسم كه تا آخر عمر يادم بمونه. بازم ممنون!
اينجا همه چي خوبه. جاي همتون خالي. ما فعلا خونه عمم هستيم ، توي يه مجتمع خوب كه همه چي داره: استخر روباز ، استخر سر پوشيده ، چند تا زمين تنيس ، سالن ورزش ، ميز پينگ پنگ ، ميز بيليارد ﴿ جاي امير و رضا و كيارش خالي!﴾ و بولينگ. خلاصه جاي همتون خاليه. تلويزيون و ايننترنت و اينا هم كه خداست كه بعدا مفصل راجع بشون مينويسم. فقط جاي يه دوست خوب و مهربون كمه.
حالا بعدا مفصل تر مينويسم . الان بايد برم.

I miss you all.

2003-08-15T14:53:00.000-07:00

الان دارم میرم فرودگاه خیلی خیلی هم دیرم شده ، فقط دوباره بگم که دوستتون دارم ، عاشقتونم و دلم برای همتون تنگ میشه.
ممنون از همتون : فامیلا ، بچه های الکترونیک ، بچه های کامپیوتر ، دوستا و ....
از اونایی هم که نرسیدم خداحافظی کنم ، شرمنده ، ببخشن دیگه.
امیدوارم دفعه بعد که اینجا مینویسم کارم درست شده باشه و خبرای خوش بنویسم.
خلاصه خوبی بدی دیدین حلال کنین
برام دعا کنین...
دوستتون دارم

2003-08-14T15:55:00.000-07:00

ساعت 6:30 صبح شنبه که بشه یه هواپیما از تهران راه میفته ، اول میره آمستردام و بعدش هم واشینگتن.
توی این هواپیما یه پسر 23 ساله پر از احساسه که قراره از کلی آدمای خوب و خاطره هاشون جدا بشه-هرچند که داره سعی میکنه این خاطره ها رو یه جوری تو این چمدونای لعنتی جا کنه. این پسر خوب الان دلش خیلی گرفته. جدایی براش خیلی سخته و میخواد اینو ، داد بزنه ، فریاد بزنه. میخواد هر کیو که بغل میکنه و ازش خداحافظی میکنه ، بهش بگه که دوسش داره ، یه عالمه هم براش گریه کنه ، اما حیف که مثلا دیگه مردی شده ، بزرگ شده ، زشته گریه براش. امروز چند بار اشک تو چشاش جمع شد ، چند بار بغضش گرفت ، ولی جلوی خودشو گرفت. حیف که خجالت میکشه ، حیف که ممکنه بعضیا این کارا رو درک نکنن ، حیف که خودش باید تکیه گاه یه عده دیگه باشه ...
این پسره نگرانم هست ، نگران سرنوشتش ، نگران اینکه چه چیزی در انتظارشه ، نگران اینکه آخرش چی میشه ، نگران اینکه چه تصمیمی میخواد بگیره ، نگران اینکه کارش درست نشه ، حتی نگران اینکه کارش درست شه!
این پسره هنوز خودشم نمیدونه که قراره دو روز بعدش برگرده پیش اون آدم خوبا یا دو ماه بعدش یا دو سال بعدش یا اصلا.. نه اصلا هیچی! چون میدونه که بالاخره یه روز بر میگرده.
برای این پسره دعا کنین.

2003-08-11T16:46:00.000-07:00

فقط 4 شبانه روز دیگه پیشتونم . اونایی که بدتون میاد از من دعا کنین کارم درست شه و برم ، از شرم خلاص شین. اونایی هم که دوستم دارین دعا کنین درست شه چون خیلی به نفعمه ، مخصوصا تو این شرائط.
پ.ن. : برای این سوال خیلی دیره ولی کسی هست که greencard داشته باشه و بیش از 6 ماه خارج آمریکا بوده باشه؟ اگه هست لطفا سریع یه میلی کامنتی چیزی بزنه ، ممنون میشم.

2003-08-06T14:09:00.000-07:00

خسته از اين راه بي انجام
خسته از اين شعر بي فرجام
خسته از دل شکستن ، خسته از دل بريدن
خسته از دل به تو دادن!
خسته از دلبستگيها ، خسته از وابستگيها
خسته از اين خستگيها!
خسته از گناه و کابوس
خسته از نگاه و افسوس
خسته از با تو نگفتن
خسته از بي تو شنيدن
خسته از با تو نشستن
خسته از بي تو گذشتن
.....
خسته از قصه هاي شاپريا ، گربه سياه ، بچه موشا!
خسته از شاهزاده ها ، عروسکا ، زنبوراي سر به هوا!
خسته از اون آدم بزرگه که ميگفت خيلي خيلي سواد داره
يا اون يکي که داد ميزد هر سوالي جواب داره
يا اون يکي که اومده داد ميزنه دلت به چند؟
(يکي بايد بهش بگه ، نه آقا جون ، خرت به چند!)

خسته از اون خوشگله که هي برام اشک ميريزه
يا اون يکي که صبح تا شب همش برام تار ميزنه!
يا اون يکي که هي ميگه : دوستت دارم سبد سبد!
(اون آقاهه بهم ميگفت : "دوستت دارم" کيلويي چند؟)
...
...
پ.ن.1 : وضعيت بيمار: تب 41 درجه ، در حالت هذيان گويی!
پ.ن.2 : در هيچ سطری منظورم به شخص خاصی نيست!

2003-07-24T02:34:00.000-07:00

من خيلي برام مهمه که باعث ناراحتي ديگران نشم و خيلي مواقع است که از خيلي از خواسته هاي خودم ميزنم تا طرف مقابلم خوشحال باشه و اذيت نشه. اما نميدونم چرا هميشه برعکس ميشه ، هر چقدر بيشتر سعي ميکنم ، کمتر نتيجه ميگيرم. گاهي پيش مياد که دقيقا برعکس اون چيزي ميشه که من ميخواستم بشه. غير از اين ، بعضي وقتا هم شرائط تو رو توي يه وضعيتي قرار ميده که خودت تو اون هيچ نقش و تقصيري نداشتي و توي اين وضعيت ميبيني که يه عده وابسته به تو شدن و هر حرکت تو در اين حالت - که از نظر خودت و براي خودت ، حرکت مناسبيه - باعث آزار يکي ديگه ميشه. اينجاست که نه راه پس داري نه راه پيش و واقعا ميموني که چيکار بايد بکني. ميبيني که نيت تو خوبي و کمک بوده ، ولي نا خودآگاه باعث ناراحتي بقيه شدي. اونم تو که به طور مسخره آوري دوست داري که رو بقيه اثر خوب بذاري. اينجاست که فکر ميکني اگه مثل بقيه بشي و فقط براي دل و خوشيه خودت کارا رو انجام بدي بهتره . خيليا رو ديدم که اينطوري رفتار کردن و براي ديگران پشيزي هم ارزش قائل نبودن و اتفاقا ديگران هم خيلي از کاراشون خوششون اومده و ناراحت که نشدن هيچ ، کلي هم از طرف تعريف کردن. نميدونم اون چيزي رو که ميخواستم بگم ، تونستم بگم يا نه ، يا اصلا کسي اين چرت و پرتاي منو ميفهمه يا نه؟! ولي بهر حال حرفاي دلم بود...

2003-07-08T12:47:00.000-07:00

دیشب می خواستم بنویسم برای لاله و لادن دعا کنید اما نشد ، امشب مینویسم لاله و لادن ، حالا نوبت شماهاست که از اون بالا برای ما دعا کنین! دعاهای ما که نگرفت خدا کنه دعاهای شما بگیره.
اینم آخرین نامه اونا که توش خواسته بودن براشون دعا کنیم :(

2003-07-03T14:07:00.000-07:00

حقوق زنان؟!!
(تمام مطالب فوق از روزنامه ياس نو نقل شده است)
1-فرزانه 20 ساله ، همسر مردي زنباره و همه کاره بود که با ازدواج آنان ، مرد به علت نگاه ناپاک خود به ديگر زنان و تصور وجود نگاه متقابل از سوي همه ، به مردي بدبين و متعصب تبديل شده بود. فرزانه حق خروج از خانه را به تنهايي نداشت...شش ماه پس از ازدواج ، فرزانه به خانه پدرش سر مي زند. وقتي بر مي گردد ، شوهرش بدون رودربايستي چاقو را در شکمش مي نشاند. بعد از چهار ساعت و نيم عمل جراحي ، فرزانه احتياج مبرمي به خون پيدا مي کند. مرد عربده کشان ادعا مي کند هيچ کس حق ندارد به او خون بدهد ، چون زن من است!
2- زن 25 سالهاي که ضرب و جرح شديد سبب پاره شدن کمر و شکستگي دو مهره از ستون فقراتش شده است مي گويد : "دخالت هاي خانواده همسرم وضع روحي ام را روز به روز وخيم تر مي کرد. دائم مزاحم تلفني مي شدند و اذيتم مي کردند هيچ راهي براي اثبات آزارهاي آنها به شوهرم نداشتم. شوهرم گوشش به حرف آنان بود. يک ماه به حالت قهر به خانه پدرم رفتم. شوهرو با گريه و زاري و تعهد مرا به خانه بازگرداند. تا پايم را در خانه گذاشتم ، با مشت و لگد به جانم افتاد و گفت: چرا قهر کرده اي ؟ ديگر نمي گذارم از خانه پايت را بيرون بگذاري. چادرم را برداشتم و به طرف در دويدم ، اما کارد آشپزخانه را به طرفم انداخت. کارد در کمرم نشست و کمرم پاره شد و دو تا از مهره هاي کمرم ترک برداشتند. در بيمارستان ، پدرم بالاي سرم آمد و گفت: من آبرو دارم ، نبينم ار او شکايت کني. دلم نمي خواهد که پايم به دادسرا و کلانتري باز شود ، تقصير خودت است ، زبانت را کوتاه کن و برو سر خانه و زندگي ات.
3- يک دکتراي مديريت آموزشي پس از شکايت همسرش مبني بر کتک زدن و آزار وي ، پس از پرداخت ديه اي ناچيز هنگام خروج از دادگستري ، با تمسخر و خنده اي چندش آور رو به همسر ضرب ديده و کتک خورده اش که با صورتي کبود او را با نفرت نگاه مي کرد گفت: زن ، فعل امر بزن است. زن را بايد زد! و زن را به سمت ماشين هل داد.
4- ناهيد 37 ساله ، همسر يک دندانپزشک، که خود نيز هم رشته اوست با بيني شکسته مي گويد: ....
5- ....
.
.
.
n - ....
نميدونم چي بگم؟!!! فقط ميدونم که اينا چند مورد از ميليونها موردي هستند که در کشور ما اتفاق افتاده يا داره اتفاق ميوفته. يکي فقط به من بگه چرا؟
(پ.ن. : سربسته میگم ، میخواستم دیگه اینجا ننویسم ولی فعلا مینویسم مگر اینکه دوباره ....)

2003-06-25T13:11:00.000-07:00

2003-06-20T13:31:00.000-07:00

دیروز نوار کاست شعرهای فروغ با صدای خودشو خریدم،جالب بود.این شعرشو چون خیلی خوشم اومد مینویسم:
عروسک کوکی

بيش از اينها ، آه ، آري
بيش از اينها مي توان خاموش ماند
مي توان ساعات طولاني
با نگاهي چون نگاه مردگان ، ثابت
خيره شد در دود يك سيگار
خيره شد در شكل يك فنجان
در گلي بيرنگ ، بر قالي
در خطي موهوم ، بر ديوار
مي توان با پنجه هاي خشك
پرده را يكسو كشيد و ديد
در ميان كوچه باران تند مي بارد
كودكي با بادبادكهاي رنگينش
ايستاده زير يك طاقي
گاري فرسوده اي ميدان خالي را
با شتابي پر هياهو ترك مي گويد

مي توان بر جاي باقي ماند
در كنار پرده ، اما كور ، اما كر
مي توان فرياد زد
با صدايي سخت كاذب ، سخت بيگانه
(( دوست مي دارم ))

مي توان با زيركي تحقير كرد
هر معماي شگفتي را
مي توان تنها به حل جدولي پرداخت
مي توان تنها به كشف پاسخي بيهوده دل خوش ساخت
پاسخي بيهوده ، آري پنج يا شش حرف

مي توان يك عمر زانو زد
با سري افكنده ، در پاي ضريحي سرد
مي توان در گور مجهولي خدا را ديد
مي توان با سكه اي ناچيز ايمان يافت
مي توان در حجره هاي مسجدي پوسيد
چون زيارتنامه خواني پير
مي توان چون صفر در تفريق و جمع و ضرب
حاصلي پيوسته يكسان داشت
مي توان چشم ترا در پيله قهرش
دكمه بيرنگ كفش كهنه اي پنداشت
مي توان چون آب در گودال خود خشكيد

مي نوان زيبايي يك لحظه را با شرم
مثل يك عكس سياه مضحك فوري
در ته صندوق مخفي كرد
مي توان در قاب خالي مانده يك روز
نقش يك محكوم ، يك مغلوب ، يا مصلوب را آويخت
مي توان با صورتك ها رخنه ديوار را پوشيد
مي توان با نقشهاي پوچ تر آويخت

مي توان همچون عروسك هاي كوكي بود
با دو چشم شيشه اي دنياي خود را ديد
مي توان در جعبه اي ماهوت
با تني انباشته از كاه
سالها در لابلاي تور و پولك خفت
مي توان با هر فشار هر زه دستي
بي سبب فرياد كرد و گفت
(( آه ، من بسيار خوشبختم ))

2003-06-14T13:29:00.000-07:00

چه اوضاعي شده ها! بچه ها اگه ميخواين امتحانارو عقب بندازين راههاي ساده تري هم هستش ها! (;
اينو که شوخي کردم ولي قضيه از اين قراره که امروز ظهر که براي امتحان رفتم دانشکده ديدم که بچه ها همه تو راهروان و ميگن امتحانا برگزار نميشه. نگو چون اين چند شبه بچه هاي خوابگاه ريخته بودن بيرون و تظاهرات و از اين حرفا بوده و يه عده شونو گرفته بودن و يه عده زخمي شدن و اکثرشون هم نتونستن درس بخونن، امتحانا را خودشون لغو کردن. اتفاق جالب هم اينه که صبح يه عده ريخته بودن تو دانشکده ها و رفته بودن سر جلسه هاي امتحان ورقه هاي امتحاني رو از زير دست بچه ها بيرون کشيدن و پاره کردن! فقط يکي از استادا (آقاي جابري پور) تونسته بوده درو از تو ببنده و خودش از تو پشت در واستاده و درو محکم نگه داشته و نذاشته بريزن تو!!! خلاصه خيلي اوضاع جالبي بوده!
ظهري هم استاده ما رفت سر جلسه و گفت هر کي ميخواد بياد امتحان بده ولي هيچکس نرفت -البته خود استاد هم ميگفت اگه خواستين امتحان ندين و در واقع براي رفع تکليف رفته بود نشسته بود.
اما در کل راجع به اين قضاياي اخير من کلا نظر روشني ندارم ، درسته که منم مثل خيلي هاي ديگه از وضع سياسي موجود ناراضيم ولي فکر ميکنم اين راهها باعث بوجود آمدن يک سيکل خشونت و هرج و مرج ميشه که آخرش جز نابودي و ويراني نتيجه اي نداره و باعث ميشه يه که يک عده از جوونا و مردم تابع صرف احساساتشون بشن و بازيچه جريانهاي سياسي قرار بگيرن و از همه مهمتر بهانه به دست سرکوبگران و خشونت طلبان ميده که سرکوب و خفقان رو تشديد کنن. به نظر من يک جنبش اجتماعي (مثل جنبش دانشجويي) اول بايد اهداف و رهبر خودشو مشخص کنه بعد هم يکسري استراتژي مبارزه تدوين کنه و براي رسيدن به اون اهدافش از اين استراتژيها تبعيت کنه نه اینکه رفتارش احساسی و انفعالی باشه.
اينا هم چند تا لينک راجع به اين قضايا و چند تا مقاله:

گزارش از وضعيت كوي دانشگاه تهران و خوابگاه دانشگاه شهيد بهشتي
گزارش کامل شب سوم
چند تصوير از وضعيت اطراف کوي در شب گذشته
مقاله مجيد محمدی
مقاله مسعود بهنود

2003-06-12T12:15:00.000-07:00

جقدر سخته وقتي دردتو نميتوني به هيچکس بگي
جقدر سخته وقني حتي يه دوست واقعي نداري تا بتوني سرتو بذاري رو شونش و هق هق گريه کني
جقدر سخته وقتي همه آدما برات غريبن(حتي بهتريناشون)، انگاري که از يه سياره ديگه اومدن يا نه! شايد تو از يه سياره ديگه اومدي
جقدر سخته که ديگران بجات فکر کنن و بگن تو اينطوري فکر ميکني و تو اينجوري هستي و سعي کنن افکار خودشونو بجاي نيات تو قرار بدن و تو هاج و واج بموني که آيا من واقعا اينجوري فکر ميکنم و آيا واقعا هدفم اين بود ، و کم کم امر بر خودتم مشتبه بشه
جقدر سخته وقتي براي هر کارت ، براي هر حرفت و براي هر احساست بايد هزار جور جواب پس بدي
جقدر سخته وقتي مي بيني که آدما تو قلبشون يه چيزيه و تو حرفاشون يه چيز ديکه
جقدر سخته وقتي مي بيني آدماي هفت خط و هزار رنگ خوشند و آدماي صاف و روراست ناخوش
جقدر سخته که بخواي خودت باشي و حرفاي خودتو بزني و به بقيه بر نخوره - انگار فقط بايد چيزايي رو که طرف خوشش مياد بهش بگي هرچند دروغ ، هر چند که خودتو نفي کني
جقدر سخته انسان موندن ، جقدر سخته انسان پيدا کردن
جقدر سخته گفتن ، جقدر سخته نگفتن
جقدر سخته موندن ، جقدر سخته رفتن
جقدر سخته زندگي ، جقدر سخته مرگ

2003-05-29T09:15:00.000-07:00

اول:
ديشب ساعت 1 شب زير بارون شديد توي خيابوناي خلوت و تاريک داشتم رانندگي ميکردم. يکي از آهنگهاي سياوش قميشي رو هم داشتم گوش ميکردم:
خوابيدي بدون لالايي و قصه
بگير آسوده بخواب بي درد و غصه
ديگه کابوس زمستون نمي بيني
توي خواب گلهاي حسرت نمي چيني
.....
ديگه بيدار نمي موني با نگروني
يا با ترديد که بري يا که بموني
...
نميدونم چرا هروقت اين آهنگو گوش ميدم ياد خودم ميفتم،شايد خيلي مسخره باشه چون معمولا آهنگها آدمارو ياد افراد ديگه ميندازه ولي اين تنها آهنگيه که وقتي گوش ميدم ياد خودم ميفتم...
بهر حال ديشب اون موقع شب داشتم فکر ميکردم که اگه الان بميرم چه مرگ شاعرانه اي ميشه : زير اون باران قشنگ - باروني که هميشه عاشقش بودم ، توي اون سکوت زيبا ، اون موقع شب - شبي که هميشه مونس تنهاييهام بوده- و با اين آهنگ قشنگ... . جدا مرگ زيبايي ميشد اگه ميشد.
دوم:
همش شده تظاهر ، نميدونم دارم خودمو گول ميزنم با بقيه رو ، اما هرچي هست ديگه خسته شدم ، ميخوام خودم باشم.... تا کي به خاطر يه نفر ديگه خودمو نابود کنم و وانمود کنم همه چي روبراهه. ميدونم که دارم نابود ميشم . به خدا اين ايثار نيست اگه هم هست ديگه فايده اي نداره ، داره ؟
سوم:
گفتم تظاهر ، مثل اينکه فقط من نيستم بقيه هم همينطورن . با هر کدوم از هم سن و سالاي خودم که از نزديک حرف ميزنم و حرفاي ته دلشونو گوش ميکنم ميبينم که همه دارن با سيلي صورتشونو سرخ نگه ميدارن ؛ همه شاکي ، همه نالون ، همه خسته ، همه بي انگيزه .ولي سعي ميکنن نشون ندن...نميدونم که چه درديه که جوونايه ايروني رو گرفته ولي ميدونم که اکثرا غم و غصه هاشون بيشتر از شاديهاشون شده. راستش اونجور که من شنيدم الان بايد بهترين سالهاي زندگيمون باشه ، اگه بهترينش اينه واي به حال بدترينش !

2003-04-01T04:56:00.000-08:00

For just one day
I wanna break all regulations
Because we all go the same way
and we all pass the same stations

For just one day
I wanna feel totally free
no responsibilities, just everything is okay
No desires, just surviving is the key

For just one day
I wanna ignore our senseless fate
Colours are victorious over the grey
stop to get controlled by the state

For just one day
I wanna forget the value of money and gold
I wanna live life my way
and loose my inhibition threshold

2003-03-23T09:39:00.000-08:00

تا حالا شده الکی الکی گريه تون بگيره ، ببينيد که چند تا قطره اشک کوچيک داره از گوشه چشمتون مياد پايين؟
الان من همچين حالی شدم ، يه حالت خوبه . احساس ميکنم دارم سبک مِشم ، خالی ميشم ..... خيلی خوب.
البته ميتونم براش هزار تا دليل فلسفی و روانشناختی پيدا کنم اما ترجيح ميدم که هيچ دليلی براش پيدا نکنم و فقط از زيباييش( آره زيباييش! ) لذت ببرم.
نميدونم چه ربطی داره ولی اين احساسو به من ميده که هنوزلااقل يک درصد انسانم و عواطف انسانی تو وجودم مونده ، خدا کنه که هيچوقت بی اشک نشم!

2003-03-21T13:27:00.000-08:00

بوی باران ، بوی سبزه ، بوی خاک
شاخه های شسته ، باران خورده ، پاک
آسمان آبی و ابر سپيد
برگهای سبز بيد
عطر نرگس ، رقص باد
نغمه شوق پرستوهای شاد
خلوت گرم کبوترهای مست ...

نرم نرمک ميرسد اينک بهار
خوش بحال روزگار

2003-03-15T12:40:00.000-08:00

نکاتی آموزنده از مراسم تاسوعا-عاشورا در تهران(مکان : ميرداماد-ميدان محسنی):
1- هدف پسران معمولا دو چيز ميباشد : I-دخترII-غذای بعد از مراسم
2- هدف دختران هم معمولا بدين شرح است : I-پسر II- نمايش جديدترين وسايل آرايشی، لباسها و عطرهای مختلف III- آگاهی از آخرين تحولات در صنايع آرايشی وپوشاک
3- اگر مدت طولانی است که از دوستان سابق خود خبر نداريد و يا ميخواهيد آمار دوستان جديد خود را بگيريد بهترين راه شرکت در اين مراسم است!
4- اگر ميخواهيد رانندگی در لاين مخالف را تجربه کنيد يا با موتور از روی جدولهای نيم متری خيابان رد شويد يا انواع حرکات محيرالعقول را با وسيله نقليه خود انجام دهيد، ديدن دسته در خيابان بهترين بهانه برای آن است!
5- اگر عضو گروه فشار هستيد و مدتی است که بدون کار مانده ايد ميتوانيد شب شام غريبان به ميدان محسنی برويد!
6- اگر عضو گروه فشار نيستيد و مدتی است که کتک نخورده ايد ميتوانيد از بند 5 استفاده کنيد!
7 - اگر خانه دار هستيد و از پختن غذا خسته شده ايد ميتوانيد غذای نذری (معمولا خورشت قيمه)گرفته و 10 وعده به خانواده بيچاره خود بدهيد.
8 - اگر لبو و باقالا ميفروشيد و مدتی است که کارتان دچار رکود شده است دو شب عزاداری سری به ميدان بزنيد.
9 - اگر دوربين ديجيتال يا هندی کم خريده ايد و دنبال بهانهای برای استفاده از آنها هستيد هم ميتوانيد در اين روزها از آنها استفاده کنيد.
10- و در آخر اگر يک وبلاگ بدردنخور دارين که خودتونم سالی يکبار بهش سر نميزنين و تنبليتون مياد توش چيزی بنويسين سری به اين مراسم بزنين تا کلی سوژه گيرتون بياد و دستتون به نوشتن باز بشه!

2003-01-20T12:19:00.000-08:00

Look, if you had one shot, one opportunity
To seize everything you ever wanted

One moment
Would you capture it or just let it slip?

2002-11-10T11:43:00.000-08:00

ديروز نه پريروزم نه پس پريروز (16 آبان) تولدم بود......اميدوارم اين دفعه که دقيقا اول ماه رمضون هم بود واقعا متولد شده باشم....خدا کنه.....

2002-10-12T12:58:00.000-07:00

2 تا کاريکاتور ...همينجوری از سر بيکاری!

راجع به دانشگاهها
راجع به چت

2002-10-07T11:42:00.000-07:00

I think I'll get outta here
where I can Run just as fast as I can
To the middle of nowhere
To the middle of my frustrated fears
And I swear you're just like a pill
Instead of makin' me better, you keep makin' me ill
You keep makin' me ill

2002-09-29T07:10:00.000-07:00

2002-09-20T13:41:00.000-07:00

کاش يه نرم افزاردرست بشه که بتونه اون چيزيو رو که تو قلب آدمه بياره post کنه توی وبلاگ. کاش همه حرفا ، حرفای حقيقی قلب آدم بود......کاش نوشتنم خوب بود کاش....
کاش ميتونستم يجوری احساسمو ، فکرمو ، خودمو بيارم روی کاغذ(يا چه ميدونم توی وبلاگ)....تازه دارم ميفهمم که نويسندگی چه کار سختيه.

2002-09-18T01:23:00.000-07:00

من که پدرم سر اين لوگو گذاشتن در اومد. پس اگه کسی خدای نکرده اومد اينجا توروخدا لوگوی منو بذاره تو بلاگش!(اگه هم نذاشت عيب نداره دوستان به جای ما!)

2002-09-13T03:47:00.000-07:00

امروز رفتم سراغ وبلاگم ديدم به به! يه بابای بامزه ای منو هک کرده!! خسته نباشی!! تازه به نظر مياد که طرف خارجیه! منم موندم گیج که چرا من! اصلا کسی خبر نداره من وبلاگ دارم ، اصلا من دشمن ندارم يا بهتر بگم فعلا خواننده اونچنانی ندارم!!! دارم شاخ در ميارم به خدا ، طرف اصلا ايرونی نیست من موندم با من چه دشمنی داره! خدا آخر عاقبت مارو به خیر کنه!

2002-09-08T11:17:00.000-07:00

کينه ها رو گذاشتم کنار... آشتی شد...همه چيز آبی شد.........

2002-09-07T07:29:00.000-07:00

ديشب رفته بودم تئاتر بولینگ (=سینما جوان=شهید چمران!) . يه تئاتر کمدی بود با بازی اصغر سمسارزاده و دوستان! من که زياد خوشم نیومد برعکس يکی دو دفعه قبل که رفته بودم. نمیدونم چرا اصلی ترين سوزه* برای خندوندن شده موضوعهايی که يه جورايی بی ادبی باشه يا به بعضی از حرفای بد ربط داشته باشه يا به بعضی از اعضای محترم بدن!!! تازه اين موضوعیه که من فکر میکنم غیر از تئاتر توی جامعمون و توی خودمون هم وجود داره یعنی به خیلی از آدمای دور و برم هم که نگاه میکنم میبینم که همه حرفا و خندهاشون سر اين چیزاست. البته شايد برای من غیر عاديه و به نظر بقیه عادی بياد.
تازه تو تئاتر ديشب تا از نظر ديالوگ و اينا کم مياوردن شروع میکردن به دمبل و ديمبل! يعنی فکر کنم از 2 ساعت حدودا يک ساعتش بزن و بکوب و برقص بود!
اما نکته خیلی خیلی جالب ، کنسرت اندی! در انتهای تئاتر بود. باورتون نمیشه خودتون برين ببینین و گرنه از دستتون میره ها !! ;)

*راستی اين حرف "ر" سه نقطه!! کجای کيبرده؟!!

2002-09-06T05:36:00.000-07:00

دوباره برگشتم...
بعد از 4 ماه ننوشتن اميدوارم بتونم دوباره بنويسم.
جه جالب بود! بعد از اين همه مدت رفتم mail هامو چک کردم ديدم کلی mail دارم خِلی برام خوشحال کننده و جالب بود مخصوصا يکيشون که خيلی با احساس بود. به هر حال از همه ممنون و اميدوارم که همشون منو ببخشن که ننونستم جواب بدم چون اصلا mailboxم رو چک نکرده بودم. -فکر کنم بعد از 4 ماه فقط خودم اينجا رو بخونم! اگه کسی هست تورو خدا برام ميل بزنه ذوق کنم! ;)

2002-05-03T10:29:00.000-07:00

پريروز گوشی موبايلم گم شد یعنی فکر کنم دزديده شد اونم تودانشگاه اونم تو روز روشن. فقط امیدوارم اشتباه فکر کنم.

2002-05-02T03:43:00.000-07:00

آيا می توانی زمان را متوقف کنی؟ آيا می توان به ابتدا بازگشت آيا می توان به کودکی و شادی جهان بازگشت و آن جا ماند؟ چه کسی چرخ زمان را ، سرنوشت را ، می گرداند ؟ بگو آرامتر! شايد گریزگاهی باشد. شاید آرام گاهی باشد.
.......
آيا تو فقط یک سرنوشت داری؟ یک بار زندگی می کنی و یک بار می میری؟ در اين سرزمین بارها می توان مرد! می توانی بمیری و قهرمان باشی. قهرمان سرزمین های زخم خورده. همه‌ی کودکان می توانند برايت سرود بخوانند و روزی باز به جهان می آيی ، تا داستانت را ادامه بدهی.
.......
سرگردانی ، گم شدن ، از کف رفتن نشانی ها ، از کف رفتن معنی زبان ها - حتی ماهی هم نشانی را نمی داند - تو صیدی و در تور گرفتار. هنوز دراين ديگ عظیم خوب پرورش نیافته‌ای. بايد بمانی و سهم خود را از کابوس کامل سازی. آنها که می توانند رها شوند اندک‌اند.
.......
زمان رها شده اين بار سریع تر می گردد ، گم شدگان یک به یک همدیگر را می یابند اما هجرانی پایان نمی يابد.

2002-04-28T10:42:00.000-07:00

خیلی مبارک باشه! چی؟ خبر ندارین! امروز روز ملی جوانان بود! خلاصه کادوی ما یادتون نره!(بچه پرو!) تیتر امروز حیات نو هم از قول ريیس سازمان ملی جوانان و در مورد جوانان این بود: معترض ، بی اعتماد و ناراضی
خدا آخر عاقبت ما رو بخیر کنه!

2002-04-27T12:34:00.000-07:00

الان 3-4 روزه اینجا هیچی ننوشتم، راستش نه وقتش بود نه حسش. الان هم که دارم اینا رو می نويسم سر کلاس معارف 2 هستم. اینا رو دارم مینويسم تا بعد بیام خونه تایپشون کنم. تازه 2 تا از دوستامم دارن به من تیکه میندازن که داری برای کی نامه عاشقانه مینويسی!!! هرچی هم من میخندم میگم نه ، باورشون نمیشه! بیچاره من!!!
خب! همینطور که میبینین یکمی سر و وضع وبلاگم عوض شد ، امیدوارم بهتر شده باشه! البته نمیدونم چرا هنوز اسم وبلاگم توی لیست وبلاگای فارسی اضافه نشده بنابر این نتیجه میگیریم من دارم فقط برای خودم مینويسم!(خسته نباشید!!!)
تصمیم گرفتم وقتمو بیشتر با ورزش پر کنم. پنج شنبه صبح که رفتم دويدم بعدش هم شب با بابام رفتیم اسنوکر(بیلیارد) ، امروز صبح هم که واقعا شاهکار کردم برای اولین بار خودم صبح بلند شدم رفتم دويدم. حالا صبح یعنی کی بگذريم!!! ;)
راستش قبلا میرفتم باشگاه انقلاب می دويدم الان یه جای جدید پیدا کردم که خیلی دوست دارم ، اونم پارک طالقانی تو میرداماده. واقعا جای خیلی خیلی قشنگ و با صفاییه. نزدیک خونمونم که هست فعلا تا انقلاب عضو شم میرم اونجا. البته خب مثل هر جای دیگه ممکنه هر آدمی بیاد توش ولی باز فکر کنم از خیلی از جاهای دیگه هنوز بهتره. معمولا هم بیشتر مواقع خلوته و واقعا راه رفتن یا دویدن تو اون طبیعت و تو اون آرامش کیف میده(لا اقل برای من).
فقط یه مشکل برای من داره ، اونجا آدمایی که میان (غیر از بغضی ورزشکارا) اکثرا دوست پسر دوست دختران که اومدن دل بدن و قلوه بگیرن!! آدم تنها مثل من هر جا که میره احساس معذب بودن میکنه(لا اقل برای من اینجوریه) که نکنه تنهایی اونا رو بهم بزنه، چون بیچاره ها هرکدومشون یه جای خلوت پیدا کردن نشستن. منم تا بهشون میرسم سرمو میندازم پایین، سرعتمو زیادتر میکنم و رد میشم...
خیلی زیاد نوشتم، کلاسم داره تموم میشه پس فعلا....

2002-04-22T11:31:00.000-07:00

امروز با چند تا از بچه ها رفتیم بیرون بعد از مدتها کلی خندیدم...اما بازم مثل همیشه و با وجود همه این خنده ها یه غمی ته دلمه......بگذریم!
فردا امتحان شبکه رو بدم بعد سعی میکنم یکم به این وبلاگ برسم!
فعلا عزت زیاد!

2002-04-20T13:29:00.000-07:00

تا مرا فرصت جوانی بود
همه تشویش زندگانی بود
چون جوانی گذشت دانستم
زندگانی همان جوانی بود

2002-04-20T07:58:00.000-07:00

هیچ وقت فکر کردین که مرز بین واقعیت و خیال کجاست؟ ما از کجا میتونیم اطمینان پیدا کنیم که چیزایی که میدونیم و می بینیم و فکر میکنیم درسته ، واقعیتن؟
یعنی تا حالا به این موضوع فکر کردین که ممکنه ما فقط چیزایی رو که میخواهیم، میبینیم و قبول میکنیم؟؟ مثالهای خوبی برای این موضوع فیلمای Others وVanilla Sky هستن. راجع به این موضوع فکر کنین......

2002-04-18T06:26:00.000-07:00

سلام!
واقعا که زندگی پر از تضاده ! من که هیچوقت سر از کار این زندگی در نیوردم...یه روز آبی ...یه روز سیاه ...یه روز خاکستری. منم که تازگیا بدجوری قاطی کردم! مثلا یه روز میرم دانشگاه خوشحال و کلی آب و جارو کرده و بگو و بخند بعد روز بعدش قاطی میکنم ناراحت و با اخم و تخم میرم دانشگاه بعدشم میرم یه گوشه میشینم حوصله هیچ کسم ندارم.
مثلا همین امروز ظهری از دانشگاه که اومدم کلی حالم بد بود که حتی مامانم شاکی شده بود بعد همین یه ساعت پیش با دیدن یه بلاگ و خوندن مطالبش کلی حالم عوض شد و اومدم پشت کامپیوتر یه سر و دستی به این بلاگم بکشم! نمیدونم چیز خاصی هم توی این وبلاگ نبود ولی یه جورایی به دلم نشست نمیدونم چرا ، شاید به خاطر اینکه یکی حرفای دل منو زده بود .... و همین طور به خاطر متن زیر که برای من خیلی معنادار بود:
هيچ پيامي آخرين پيام نيست و هيچ عابري آخرين عابر،
كسي مانده است كه خواهد آمد، باور كن!
كسي كه امكان آمدن را زنده نگه مي دارد!

2002-04-11T13:19:00.000-07:00

امروز دلم خیلی گرفته بود. مثل خیلی از روزهای زندگی امروز هم خاکستری بود. یک روز یکی به من گفته بود که رنج کشیدن و سختی باعث بزرگی روح میشه ، نمیدونم ولی فکر میکنم حرف درستی زده ....
به هر حال الان یکم حالم بهتره که دارم مینویسم ...
نميدونم چرا احساس میکنم از خیلی از آدما دورم ، خیلی از کارهای جوونای همسن و سالم برای من بی معنیه... اصلا احساس راحتی باهاشون نمیکنم، فکر میکنم هرکسی فقط به دنبال کارا و منافعه خودشه... بچه ها! به نظر من خیلی زوده! ما هنوز اونقدر بزرگ نشدیم که بتونیم مثل آدم بزرگا بد باشیم! پس اون رفاقتا اون مهربونیها اون گذشتها اون ...
کجا رفتن؟
کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را
نگه جز پیش پا را دید، نتواند
که ره تاریک و لغزان است
و گر دست محبت سوی کس یازی ،
به اکراه آورد دست از بغل بیرون ،
که سرما سخت سوزان است

نفس، کز گرمگاه سینه می آید برون، ابری شود تاریک
چو دیوار ایستد در پیش چشمانت
نفس کاینست ، پس دیگر چه داری چشم
ز چشم دوستان دور یا نزدیک؟
...

2002-04-08T11:23:00.000-07:00

امروز یعنی امشب میخوام وبلاگمو جهانی کنم! یعنی به سایت حسین درخشان و به انجمن وبلاگ نویسای فارسی معرفی کنم تا شاید از فردا چند نفرم بیان وبلاگ منو بخونن!
راستش به اونا که وبلاگشون کلی خواننده داره حسودیم میشه! کاش بشه وقت بیشتری برای وبلاگم بگذارم...
راستی شا نسو می بینین! تا من اومدم وبلاگ درست کنم دوباره دست آمریکای جهانخوار اینبار از آستین سایتی مبتذل و غیر خودی و دوم خردادی و ... به نام فرنگی blogger.com بیرون آمده و قصد دارد این بار نیز جلوی روشنگریهای برادر انقلابی شما را بگیرد واین بار بوسیله پولی کردن فضا برای وبلاگ اما زهی خیال باطل که این بار نیز وبلاگ نویسان غیور و همیشه در صحنه جلوی ان کار را خواهند گرفت( حالا چه جوری خدا میدونه؟... از شوخی گذشته تورو خدا یه فکری کنین نکنه اینجوری بشه)

2002-04-06T12:25:00.000-08:00

کار منم جالب شده ها! 20 روز تعطیلات بود و بیکار بیکار بودم هیچ کاری نکردم حالا که دانشگاه دوباره شروع شده و کلی درس و مشق و تمرین و پروژه داریم شروع کردم به وبلاگ نویسی! یکی نیست بگه آخه پسر نونت نبود آبت نبود وبلاگ نوشتنت دیگه چی بود!!!
تازه دوباره میخواهم تنیس رو هم شروع کنم کلاس زبان هم برم یک سرگرمی جدیدم که تازه کشف کردم( اسنوکر!) تازه وبلاگهای بقیه رو هم بخونم مطالعه غیر درسی هم داشته باشم...........
خیلی خوبه نه!!! حتما به همشون میرسم! ;)

2002-04-06T12:08:00.000-08:00

.....
حرف هايم، مثل يك تكه چمن روشن بود.
من به آنا‍‌‌‌ن گفتم:
آفتابی لب درگاه شماست
که اگر در بگشایید به رفتار شما می تابد.

و به آنان گفتم:
سنگ آرایش کوهستان نیست
همچنانی که فلز، زیوری نیست به اندام کلنگ.
در کف دست زمین گوهر نا پیدایی است
که رسولان همه از تابش آن خیره شدند.
پی گوهر باشید.
لحظ‍ه ها را به چراگاه رسالت ببرید.

و من آنان را، به صدای قدم پیک بشارت دادم
و به نزدیکی روز، و به افزایش رنگ.
به طنین گل سرخ ، پشت پرچین سخن های درشت.

و به آنان گفتم:
هر که در حافظه چوب ببیند باغی
صورتش در وزش بیشه شور ابدی خواهد ماند.
هر که با مرغ هوا دوست شود
خوابش آرام ترین خواب جهان خواهد بود.
آنکه نور از سر انگشت زمان بر چیند
می گشاید گره پنجره ها را با آه.

زیر بیدی بودیم.
برگی از شاخه بالای سرم چیدم، گفتم:
چشم را باز کنید، آیتی بهتر از این می خواهید؟
......

2002-04-04T11:50:00.000-08:00

بالاخره درست شد!!! فكر كنم امروز 5-4 ساعت مشغول درست كردن وبلاگم و فونتها ش و ایراداتش بودم...فکر کنم که ارزششو داشته باشه!
البته هنوز خیلی خیلی ابتداییه و خیلی کارا باید بکنم ولی مهم این بود که بالاخره راه افتاد - فکر کنم 3-2 ماهی بود تو فکر راه انداختنش بودم! (ای تنبل!!!)
راستی فارسی تایپ کردن چقدر سخته ها (فکر کنم این دو خطو تو یک ربع ، بیست دقیقه نوشتم! ) خدا کنه زودتر راه بیفتم چون اینجوری خيلی سخته...

2002-04-04T08:37:00.000-08:00

من دارم میام ولی یک کم با فونت ها مشکل دارم...برمیگردم! !

2002-04-04T04:16:00.000-08:00

سلام....